اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٢٩ - فصل يكم تفسير دين در نزد اهل بيت
امام عليه السلام فرمود: «اى عمرو! به خدا سوگند، اين، دينِ خدا و دين پدران من است كه خدا را در پنهان و پيدا بِدان اطاعت مىكنم».
٦٠٥. المحاسن- به نقل از معاذ بن مسلم-: برادرم عمر را خدمت امام صادق عليه السلام بردم و گفتم: اين برادر من، عمر است. او مىخواهد از شما چيزى بشنود.
امام عليه السلام به او فرمود: «در باره هر چه مىخواهى، بپرس».
عمر گفت: از شما در باره چيزى پرسش دارم كه خداوند، جز با آن، عمل بندگان را نمىپذيرد و عذر ندانستن آن را از هيچ كس قبول نمىكند.
امام عليه السلام فرمود: «گواهى به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست و محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده خداست و نيز پرداختن به نمازهاى پنجگانه و روزه ماه رمضان و غُسل جنابت و حجّ خانه خدا و اعتراف به هر آنچه از نزد خدا آمده است و پيشوا قرار دادن امامان حق از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله».
عمر گفت: آنها را براى من نام ببريد.
امام عليه السلام فرمود: «على امير مؤمنان، حسن، حسين، على بن الحسين و محمّد بن على و خداوند، خير را به هر كس بخواهد، مىدهد».
او گفت: قربانت گردم! شما چه؟
امام عليه السلام فرمود: «اين امر براى آخرين ما، همچون نخستين ما جريان دارد».
٦٠٦. تحف العقول: روايت شده است كه مأمون، فضل بن سهل (ذو الرياستين) را به سوى امام رضا عليه السلام فرستاد. او به امام عليه السلام گفت: دوست دارم حلال و حرام و فريضهها و سنن را يكجا براى من گِرد آورى؛ چرا كه تو حجّت خدا بر مردم و كان دانشى.
امام رضا عليه السلام دوات و كاغذى طلبيد و به فضل فرمود: «بنويس: به نام خداوند