اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٥٧ - ١/ ١٢ باب هاى خداوند
٣٢٠. امام على عليه السلام- در سخنرانىاى كه در آن فضايل اهل بيت عليهم السلام را بر مىشمارد-: ماييم خواص و اصحاب و خزانهداران و درها، و جز از در، به خانه در نمىآيند و هر كس جز از درِ خانه وارد شود، او را دزد مىنامند.
٣٢١. امام على عليه السلام: اگر خداوند- تبارك و تعالى- بخواهد، خود را به بندگانش مىشناساند؛ ليكن ما را درها و راه خود گردانيد و طريق و سويى قرار داد كه از آن مىآيند. پس هر كه از ولايت ما كناره گيرد، يا ديگرى را بر ما برترى دهد، از راه، منحرف شده است. پس كسانى كه مردم بديشان چنگ در مىزنند،[٧٣٩] [در هدايت] يكسان نيستند و كسانى كه مردم را به چشمههاى كدر و آلوده راه مىبرند، برابر نيستند، و آنها كه با ما باشند، به چشمههايى گوارا مىرسند كه به امر پروردگارشان در جوشش اند و هيچ خشكى و پايانى ندارند.
٣٢٢. امام صادق عليه السلام: اوصيا همان درهاى خداوند عز و جل هستند كه از آن وارد مىشوند و اگر ايشان نبودند، خداوند عز و جل شناخته نمىشد. خداوند- تبارك و تعالى- با آنها بر خلقش حجّت مىآورد.
[٧٣٩]. فيض كاشانى مىگويد: كسانى كه بديشان چنگ در مىزنند، در هدايت، برابر نيستند و كسانى كه ازآبشخور آنان مىنوشند نيز يكسان نيستند؛ بلكه برخى از آنان، مردم را به حق و به راه مستقيم، رهنمون مىشوند و از چشمههاى خالص مىنوشانند، و برخى ديگر، مردم را به باطل و گمراهى مىبرند و از چشمههاى آلوده مىآشامانند.