اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٢٩ - ٣/ ١١ ذكر مصائب
٩٨٤. الأمالى، طوسى- به نقل از حسين بن ابى فاخته-: من و ابو سَلَمه سرّاج و يونس بن يعقوب و فضل بن يسار در خدمت امام صادق عليه السلام بوديم. من گفتم: فدايت شوم! من در مجالس اين قوم، حاضر مىشوم؛ امّا در دلم شما را ياد مىكنم. چه ذكرى بگويم؟
فرمود: «اى حسين! هر گاه در مجالس آنان حاضر شدى، بگو:" خدايا! آسايش و شادمانى را نصيب ما فرما!". در اين صورت، تو به آنچه مىخواهى، مىرسى».
گفتم: فدايت شوم! من حسين بن على عليه السلام را ياد مىكنم. در هنگام ياد كردن از او، چه بگويم؟
فرمود: «بگو:" صلّى اللَّه عليك يا أبا عبد اللَّه". اين ذكر را سه بار تكرار كن».
امام عليه السلام سپس رو به ما كرد و فرمود: «هنگامى كه ابو عبد اللَّه الحسين عليه السلام به قتل رسيد، هفت آسمان و هفت زمين و هر آنچه در آنها و در ميان آنهاست و همه بهشتيان و دوزخيان و همه موجودات مرئى و نامرئى براى او گريستند، مگر سه چيز كه برايش گريه نكردند».
گفتم: فدايت شوم! آن سه چيزى كه بر او گريه نكردند، كدام اند؟
فرمود: «بصره، دمشق و خاندان حَكَم بن ابى العاص».
٩٨٥. امام صادق عليه السلام: هر كس به خاطر خونى كه از ما ريخته شده يا حقّى كه از ما گرفته شده و يا هتك حرمتى كه نسبت به ما يا يكى از شيعيان ما شده، قطرهاى اشك بريزد، خداوند متعال، به سبب آن، او را يك قَرن در بهشت جاى مىدهد.
٩٨٦. ثواب الأعمال- به نقل از بكر بن محمّد ازدى-: امام صادق عليه السلام فرمود: «آيا با هم مىنشينيد و گفتگو مىكنيد؟».
گفتم: آرى، فدايت شوم!