موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٧١ - در بيان سرّ رفع يَدَيْن است

حتى المقدور آن را ترك كند؛ خصوصاً در مثل چنين مستحباتى كه در ميان علما قول به وجوب هم دارد، كه بنابراين احتياط در دين هم اقتضا مى‌كند كه انسان آن را ترك نكند.

در بيان سرّ رفع يَدَيْن است‌

در هر صورت، بلند كردن دست‌ها در نماز، در هر تكبيرى، زينت نماز است. و نماز جبرئيل- عليه السلام- و ملائكه سماوات سبع بدين طريق است؛ چنانچه أصبغ بن نباته از جناب امير المؤمنين- عليه السلام- نقل نموده‌ [١].

و حضرت رضا- سلام اللَّه عليه- موافق آنچه از علل و عيون اخبار نقل شده، فرموده است: «علت اين‌كه دست‌ها در تكبير بلند مى‌شود آن است كه در آن قسمى از انقطاع و تخليص و تضرع است. پس خداى تعالى دوست دارد كه در وقت ذكر او، بنده منقطع به سوى او باشد و متضرع و خالص باشد. و براى آن است كه به واسطه رفع يد انسان متوجه شود و احضار نيت كند و قلب اقبال كند» [٢].

[١] عن أَصبغ بن نُباتة، عن أَميرالمؤمنين عليه السلام قال: «لَمّا نَزَلَتْ هذِهِ السُورَةُ [الكوثر] قال النَبيّ صلى الله عليه و آله و سلم، لِجِبْريلَ عليه السلام: ما هذِهِ النَحيرَةُ الّتي أَمَرني بِها رَبّي؟ قالَ لَيْسَتْ بنَحيرَةٍ، ولكِنَّهُ يَأَمُرُكَ إذا تَحَرَّمْتَ لِلصَّلاةِ أَنْ ترفَعَ يَدَيْكَ إذا كَبَّرْتَ وَإذا رَكَعْتَ و إذا رَفَعْتَ رأْسَكَ من الرُكُوعِ وَإذا سَجَدْتَ. فَإنَّهُ صَلاتُنا وَصَلاةُ المَلائِكَةِ في السَماواتِ السَبْعِ. فَإنَّ لِكُلِّ شي‌ءٍ زينَةً، و إنَّ زينَةَ الصلاةِ رَفْعُ الايدي عند كلّ تكبيرَةٍ»؛ «از اصبغ پسر نباته، از امير مؤمنان عليه السلام كه فرمود: چون اين سوره (سوره كوثر) بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نازل گرديد، پيامبر به جبرئيل عليه السلام گفت:" اين كدام قربانى است كه پروردگارم مرا بدان فرمان داده است؟" گفت:" قربانى نيست، اما او تو را فرمان داده كه هر گاه براى نماز آماده شدى، دست‌هايت را آن گاه كه تكبير گويى و آن گاه كه به ركوع روى و آن گاه كه سر از ركوع بردارى و آن گاه كه به سجده روى، بلند كنى؛ زيرا اين نمازِ ما و نماز فرشتگان در آسمان‌هاى هفت‌گانه است. به‌درستى كه هر چيزى را زيورى است و زيور نماز بلند كردن دست‌ها در تكبير است». (مجمع البيان، ج ١٠، ص ٨٣٧؛ وسائل الشيعة، ج ٦، ص ٣٠، «كتاب الصلاة»، «أبواب تكبيرة الإحرام»، باب ٩، حديث ١٤)

[٢] عَنِ الرِّضَا عليه السلام قَالَ: «إِنَّمَا تُرْفَعُ الْيَدَانِ بِالتَّكْبِيرِ لِأَنَّ رَفْعَ الْيَدَيْنِ ضَرْبٌ مِنَ الابْتِهَالِ وَالتَّبَتُّلِ وَالتَّضَرُّعِ فَأَحَبَّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ يَكُونَ الْعَبْدُ فِي وَقْتِ ذِكْرِهِ لَهُ مُتَبَتِّلًا مُتَضَرِّعاً مُبْتَهِلًا. وَلأَنَّ فِي رَفْعِ الْيَدَيْنِ إِحْضَارَ النِّيَّةِ وَإِقْبَالَ الْقَلْبِ». (وسائل الشيعة، ج ٦، ص ٢٩، «كتاب الصلاة»، «أبواب تكبيرة الإحرام»، باب ٩، حديث ١١)