موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٠٥ - فصل در اركان توبه

كدورتى است كه در قلب و روح پيدا شود و كم‌كم افزون مى‌شود و انسان را منتهى مى‌كند به كفر و زندقه و به شقاوت ابدى مى‌رساند؛ چنانچه پيش از اين تفصيل اين جمله داده شد [١].

پس، انسان عاقل اگر تنبّه بر اين معانى پيدا كرد، و به فرموده‌هاى انبيا و اوليا- عليهم السلام- و عرفا و حكما و علما- رضوان اللَّه عليهم- به قدر قول [يك‌] نفر طبيب معالج اعتنا كرد، لابد از معاصى پرهيز مى‌كند و گرد آنها نمى‌گردد. و اگر خداى نخواسته مبتلا شد، به زودى از آن منزجر مى‌شود و پشيمان مى‌گردد، و صورت ندامت در قلبش ظاهر مى‌شود. و نتيجه اين پشيمانى و ندامت خيلى بزرگ است. و آثار آن خيلى نيكو است؛ و عزم بر ترك مخالفت و معصيت بر اثر ندامت حاصل شود. و همين كه اين دو ركن توبه حاصل شد، كار سالك طريق آخرت آسان شود و توفيقات الهيه شامل حال او شود، و به حسب نصّ آيه شريفه‌ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ‌ [٢]. و اين روايت شريفه محبوب حق تعالى شود اگر در اين توبه خالص باشد.

و بايد انسان با رياضات علمى و عملى و تفكرات و تدبرات لايقه لازمه در تخليص توبه بكوشد؛ و بفهمد كه محبوبيت پيش حق تعالى به ميزان حساب در نيايد. خدا مى‌داند. صورت حب حق در آن عوالم چه انوار معنويه و تجليات كامله‌اى است و خداوند تبارك و تعالى با محبوب خود چه معامله مى‌فرمايد.

اى انسان چقدر ظلوم و جهولى و قدر نعم ولىّ‌النعم را نمى‌دانى. سال‌ها در نافرمانى‌

[١] ر. ك: صفحه ٢٦٦.

[٢] «همانا خدا بسيار توبه‌كنندگان را دوست دارد». (البقرة (٢): ٢٢٢)