موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٦٧ - در معنى ترتيل است

«و كسى كه قرائت قرآن كند و عمل به آن نكند، خداوند او را كور محشور فرمايد روز قيامت. مى‌گويد:" خداوندا، من بينا بودم پس چرا مرا كور محشور كردى؟" مى‌فرمايد:" چنانچه تو نسيان آيات ما كردى كه بر تو فرو فرستاديم امروز نيز تو نسيان شدى." پس او را به سوى آتش فرستند».

«و كسى كه قرائت قرآن كند براى خدا و خالص از ريا و براى يادگرفتن معالم دين، ثواب او مثل ثوابى است كه به جميع ملائكه و انبيا و مرسلين دهند». يعنى از سنخ ثواب آنان به او مرحمت فرمايند.

«و كسى كه تعلم كند قرآن را براى ريا و سُمعه تا آن‌كه با جاهلان جدال كند و مباهات به علما كند و دنيا را به آن طلب كند، متفرق فرمايد خداوند استخوان‌هاى او را روز قيامت؛ و در آتش كسى از او شدت عذابش بيشتر نيست، و به جميع انواع عذاب او را معذب كنند از شدّت غضب و سخط خداوند بر او».

«و كسى كه تعلم قرآن كند و در علم تواضع نمايد و تعليم بندگان خدا دهد و از خداوند اجر طلبد، در بهشت از [او] كسى ثوابش بزرگ‌تر نيست و منزله‌اى از منزله او بالاتر نيست؛ و هيچ منزل رفيع و درجه بلند نفيس در بهشت نيست مگر آن‌كه بزرگ‌تر و وافرتر آن را او دارد».

در معنى ترتيل است‌

و از آداب قرائت، كه موجب تأثير در نفس نيز هست و سزاوار است كه شخص قارى مواظبت آن كند، ترتيل در قرائت است. و آن، به‌طورى كه در حديث است، عبارت است از حد توسط بين سرعت و تعجيل در آن، و تأنّى و فتور مفرط كه كلمات از هم متفرق و منتشر گردد.

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ بِإسْنادِهِ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ، قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ- عليه السلام- عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تعالى: وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا قَالَ:

«قال أمير المؤمنين، عليه السلام:

تبينه تبيانا و لا تهذه هذ الشعر

[ولا تنثره‌

] نثر الرمل؛ و لكن أفزعوا قلوبكم القاسية؛ ولا يكن‌