السلام: فلم أملك حين رأيته بتلك الحال البكاء، فبكيت رحمة له فإذا هو يفكر، فالتفت إلي بعد هنيهة من دخولي، فقال: يا بني، أعطني بعض تلك الصحف التي فيها عبادة علي بن أبي طالب، عليه السلام. فأعطيته. فقرأ فيها شيئا يسيرا، ثم تركها من يده تضجرا، وقال: من يقوى‌

[على‌

] عبادة علي بن أبي طالب عليه السلام» [١].

«فرمود حضرت صادق عليه السلام:" به خدا قسم نخورد علىّ بن ابى‌طالب- عليه السلام- هرگز از دنيا حرامى تا از دنيا رفت، و عرضه نشد بر او دو امرى كه رضاى خداوند در آنها بود مگر آن‌كه آنچه شديدتر بود بر بدنش اختيار فرمود، و نازل نشد بر رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- شدتى هرگز مگر آن‌كه آن بزرگوار [او] را خواند براى اطمينانى كه به او داشت، و هيچ كس در اين امّتْ عملِ رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- را طاقت نداشت غير از او، همانا عمل مى‌كرد عملِ شخصِ ترسناك؛ گويى بين بهشت و دوزخ بود، اميد ثواب اين را و ترس عِقاب آن را داشت. و هر آينه آزاد فرمود از مال [خود] هزار بنده در راه خدا و نجات از آتش، بندگانى كه با زحمت دست و عرق پيشانى تحصيل فرموده بود. و همانا قوت اهل بيتش را زَيت و سركه و خرما قرار داده بود؛ و نبود لباسش مگر كرباس؛ و اگر آستين مباركش بلند مى‌آمد قيچى مى‌طلبيد و آن را قطع مى‌فرمود." و هيچ كس شبيه‌تر نبود به او در اولاد گرامش از على بن الحسين عليه السلام در فقه و لباس. هر آينه وارد شد بر او حضرت باقر- عليه السلام- پسرش.

پس ديد او را كه رسيده است از عبادت به حدى كه نرسيده است احدى ديگر: رنگش از بيدارى شب زرد شده، و سوخته شده بود چشمانش از گريه، و مجروح شده بود جبهه مباركش، و پاره شده بود بينى او از سجود، و ورم كرده بود ساق‌ها و قدمهايش از ايستادن در نماز. و فرمود حضرت باقر- عليه السلام- نتوانستم خوددارى كنم از گريه وقتى كه او را بدين حال ديدم؛ پس گريه كردم براى ترحم به او، و آن حضرت مشغول تفكر بود. پس توجه فرمود به من بعد از لحظه‌اى از داخل شدن من، و فرمود:" اى‌

[١] مصنّفات الشيخ المفيد، الإرشاد، ج ١١، جزء دوم، ص ١٤١ (با كمى اختلاف)؛ وسائل الشيعة، ج ١، ص ٩١، «أبواب مقدّمة العبادات»، باب ٢٠، حديث ١٨.