موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١٩ - فصل بيان شمّهاى از مفاسد مراء

نفاق و دورويى را پيش [تر] در ذيل يكى از احاديث داديم‌ [١] و اكنون احتياج به اعاده ندارد.

و جناب صادق- عليه السلام- آثار و علائمى از براى صاحب جهل و مراء ذكر فرمودند كه يكى از آنها اذيت مردم و سوء محضر است، كه خود يكى از ذمائم و مفاسدى است كه براى هلاكت انسان سبب مستقل است. و در حديث شريف كافى وارد است: «

مَنْ آذى لِي وَلِيّاً فَقَدْ بَارَزَنِي بِالْمُحَارَبَةِ» [٢]

. اذيت مؤمنين و دوستان حق را مبارزه با حق قرار داده و مخاصمه با آن ذات مقدس شمرده. و احاديث در اين باب بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد.

و ديگر از علامات آنها را مراء و تعرض به مقالات و مذاكرات علميه براى غلبه و اظهار فضيلت قرار داده. و اين‌كه مراء را از علامات مراء قرار داده، تواند بود كه مقصود از مراء اوّل، صفت قلبى و ملكه خبيثه آن است؛ و آن را كه علامت قرار داده اثر و علامت ظاهرى آن است.

و يكى ديگر از علائم و نشانه‌هاى آن اين است كه توصيف حلم و بردبارى كند با آن‌كه متصف به آن نباشد. و اين خود نفاق و دورويى است و ريا و شرك است؛ چنانچه اظهار خشوع كردن و از ورع خالى بودن نيز از اوضح مصاديق شرك و ريا و نفاق و دورويى است.

پس، اكنون كه معلوم شد اين صفت را مفاسدى عظيمه است كه هر يك از موبقات و مهلكات است. لازم است كه با هر رياضت و زحمتى است خود را از اين خصلت ننگ‌آور و رذيله قلب خراب كن و ايمان كُش نجات دهيم، و دل را از اين ظلمت و كدورت تخليص كنيم، و قلب را به خلوص نيت و صدق باطن مزين نماييم و صفا دهيم.

و در اين باب نكته‌اى است كه انسان اگر قدرى تفكر كند در آن پشتش مى‌شكند. و

[١] ر. ك: صفحه ١٧٥.

[٢] «كسى كه يكى از دوستان مرا آزار دهد، آشكارا به جنگ من برخاسته است». (الكافي، ج ٢، ص ٣٥٢، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب من أذى المسلمين واحتقرهم»، حديث ٨)