موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٢ - فصل در تعداد هواهاى نفسانيه است

الأمة» [١]

. يعنى «من و على دو پدر اين امتيم»؛ و اگر ما را در محضر ربوبيت حاضر كنند و حساب كشند در مقابل روى آن بزرگواران و از ما جز زشتى و بدى در نامه عمل نباشد، به آن بزرگوارها سخت مى‌گذرد و آنها در محضر حق تعالى و ملائكه و انبيا شرمسار شوند. پس، ما چه ظلمى‌بزرگ كرديم به آنها، و به چه مصيبتى مبتلا شديم و خداى تعالى با ما چه معامله خواهد كرد؟

پس، اى انسان ظلوم جهول كه به خود ظلم كنى و به اولياء نعم خود، كه جان و مال و راحت خود را در راه هدايت تو فدا كردند و با اشدّ مصيبت‌ها و ابتلا كشته شدند و زن و فرزند آنها اسير و دستگير شد- همه در راه هدايت و نجات تو- در عوض آن‌كه تشكر از زحمات آنها كنى و پاس مراحم آنها را نگاه دارى، چنين ظلم فاحشى كنى و گمان كنى كه فقط ظلم به نفس كردى. قدرى از خواب غفلت بيدارشو و پيش نفس خود خجلت بكش؛ و بگذار آنها را با همان ظلم‌هايى كه از اعداى دين ديدند؛ ديگر تو كه دعوى دوستى مى‌كنى به آنها ظلم مكن كه ظلم از دوست و مدعى دوستى ناگوارتر است و زشت‌تر.

فصل در تعداد هواهاى نفسانيه است‌

بايد دانست كه هواهاى نفسانى بسيار مختلف و گوناگون است به حسب مراتب و متعلقات. و گاهى به قدرى دقيق است كه انسان خود نيز از آن غافل شود كه آن كيد شيطانى و هواى نفسانى است، مگر آن‌كه او را تنبه دهند و از غفلت بيدار كنند. و با همه اختلاف تمامت آنها در سدّ راه حق و منع طريق خدا شركت دارند، گرچه در مراتب آن متفاوت‌اند: چنانچه اهل اهويه باطله و اتخاذ خدايان از طلا و غير آن- چنانچه خداى تعالى از آنها خبر دهد: أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ‌ [٢]. و ديگر آيات شريفه- به‌طورى از خدا بازمانند. و اهل متابعت هواهاى نفسانى و اباطيل شيطانى در ساير عقايد باطله‌

[١] كمال الدين، ص ٢٦١، حديث ٧؛ معاني الأخبار، ص ٥٢، حديث ٣.

[٢] «پس آيا ديدى آن‌كه هوس خود را خداى خويش گرفته؟». (الجاثية (٤٥): ٢٣)