در يك هم‌چو راه خوفناكى واقع شود كه بيم آن است كه انسان را به پرتگاه نيستى اندازد و اسباب عقوق و الد حقيقى او، يعنى رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- شود و آن سرور، كه «رحمةً للعالمين» است، از انسان سخطناك شود، چقدر بدبخت است و چه مصيبت‌ها و گرفتارى‌ها در پس پرده دارد. پس، اگر با رسول خدا آشنايى دارى و اگر محبت مولى امير المؤمنين را دارى و دوست اولاد طاهرين آنها هستى، قلب مبارك آنها را از ترس و اضطراب و تزلزل بيرون بياور.

در آيه شريفه در سوره «هود» وارد است: فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ‌ [١]؛ يعنى «استقامت كن و بر جاى ايست آن‌طور كه مأمورى، با كسى كه توبه كرد با تو». و در حديث وارد است كه جناب رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- فرمود: «

شيبتني سورة هود لمكان هذه الآية» [٢]

؛ يعنى «پير كرد مرا سوره هود، براى خاطر اين آيه». شيخ عارف كامل شاه‌آبادى- روحى فداه- فرمودند: با اين‌كه اين آيه شريفه در سوره «شورى» [٣]. نيز وارد است، ولى بدون‌ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ‌، جهت اين‌كه حضرت سوره «هود» را اختصاص به ذكر دادند براى آن است كه خداى تعالى استقامت امت را نيز از آن بزرگوار خواسته است و حضرت بيم آن داشت كه مأموريت انجام نگيرد، و الا خود آن بزرگوار استقامت داشت. بلكه آن حضرتْ مظهر اسمِ حكيمِ «عدل» است.

پس اى برادر من، اگر تو خود را از متابعان آن حضرت مى‌دانى و مورد مأموريت آن ذات مقدس، بيا و نگذار آن بزرگوار در اين مأموريت خجل و شرمسار شود به واسطه كار زشت و عمل ناهنجار تو. تو خود ملاحظه كن اگر اولاد يا ساير بستگان تو كارهاى زشت نامناسب كنند كه با شؤون تو مخالف باشد، چقدر پيش مردم خجل و سرشكسته مى‌شوى؛ بدان‌كه رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- و امير المؤمنين- عليه السلام- پدر حقيقى امت‌اند به نص خود آن بزرگوار كه فرمود: «

أنا و علي أبوا هذه‌

[١] هود (١١): ١١٢.

[٢] ر. ك: شرح فصوص الحكم، قيصرى، ص ٥٢٩؛ علم اليقين ج ٢، ص ٩٧١؛ شرح المنظومة، ج ٣، ص ٦٢٥.

[٣] الشورى (٤٢): ١٥.