ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٠ - *(زناشوئيهائى كه خداوند حلال كرده و آنچه را كه حرام كرده است) *

٤٤٦٠- و جميل بن درّاج گويد: امام صادق ٧ در مورد مرديكه دو خواهر را در يك عقد با هم به زوجيّت خود در آورده بود فرمود: هر يك را كه بخواهد نگهدارد و ديگرى را رها سازد، و در مورد مرديكه پنج زن را در يك صيغه به عقد خود در آورده بود فرمود: هر كدام را كه خواهد رها كند (يكى را به انتخاب خود رها كند).

٤٤٦١- محمّد بن قيس گويد: امام باقر ٧ در مورد شخصى كه داراى چهار زن عقدى دائمى بود و يكى از آنها را طلاق داد، سپس پيش از آنكه عدّه او بسر آيد با زنى ديگر تزويج كرد حكم فرمود كه آن زن آخر بخويشان خود بپيوندد تا زمانى كه زن مطلّقه عدّه خود را تمام كند و آن زن جديد نيز پس از وى عدّه نگهدارد و چنانچه مرد با وى همبسترى كرده تمام صداق را طلبكار است، و اگر از وى كام نگرفته صداق ندارد و عدّه‌اى بر او نيست، سپس اگر خانواده‌اش پس از اتمام عدّه خواستند ميتوانند ويرا بعقد جديد بمرد دهند و اگر صلاح ندانستند ندهند.

شرح: «در صدر خبر جمله «عن امير المؤمنين ٧» افتاده است. بقرينه «قضى».

٤٤٦٢- سنان بن طريف گويد: از امام صادق ٧ سؤال شد: مردى‌