ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٢٧ - باب قاتلى كه اولياء دم بعضى او را ببخشند و بعضى قصاص خواهند و بعضى ديه

قصاص خواست، حكم فرمود كه او را قصاص كنند و نيم ديه او را بورثه‌اش بپردازد.

شرح: «اصل خبر را كلينى و شيخ از ابن أبى عمير از جميل بسند مرفوع نقل كرده‌اند».

٥٣٠٦- ابو ولّاد حنّاط گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم مردى كشته شده، و پدر و مادر او زنده‌اند و داراى يك پسر است، فرزند ميگويد: من ميخواهم قاتل پدرم را قصاص كنم، و از پدر و مادر يكى گويد: من بخشيدم، و ديگرى (مادر) گويد: من دبه ميستانم؟ فرمود: فرزند يك ششم ديه را بمادر مقتول دهد، و يك ششم ديه را كه حقّ پدر است و عفو كرده به ورثه قاتل دهد و او را قصاص كند.

٥٣٠٧- و ابو ولّاد نيز گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم مردى كشته شده و فرزندانى دارد هم صغيرند و هم كبير، بفرمائيد اگر اولاد كبير او سهمشان را بخشيدند حكم چيست؟ فرمود: او را نمى‌كشند، و بخشش فرزندان كبير سهم خود را صحيح است، و نسبت به صغير بايد انتظار كشند تا كبير شود، و ميتوانند حقّ خود را ديه خواهند. و در روايتى آمده است كه هر گاه يكى از اولياء دم بخشيد، ديگر قصاص برداشته مى‌شود (و بايد آن ديگر بديه تن دردهد).