ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٣ - باب آنچه در زنا موجب تعزير و حدود و رجم و قتل و نفى بلد است

٥٠٢٢- اسماعيل بن جابر گويد: به امام صادق ٧ عرضكردم:

محصن كيست؟ خداوند شما را مورد رحمت قرار دهد، فرمود: هر كس را همسرى باشد كه صبح و شام بتواند از او كام گيرد او محصّن خواهد بود.

٥٠٢٣- در روايت وهب ابو البخترى از امام صادق از پدرانش عليهم السّلام آمده است كه مردى را كه از كنيز همسرش بدون اجازه كام گرفته و او را حامله كرده بود نزد امير المؤمنين ٧ آوردند، مرد گفت: يا امير المؤمنين همسرم اين كنيز را خود بمن بخشيده بود، و همسرش انكار ميكرد، امام ٧ بمرد گفت: تو خود بايد شاهد بياورى كه كنيز را بتو هبه كرده است و الا تو را با سنگ رجم كنم، زن چون چنان ديد اعتراف كرد كه باو بخشيده است، پس حضرت زن را حدّ فريه و تهمت زد.

مؤلّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گويد: اين حديث اين چنين از وهب بن وهب نقل شده و او ضعيف است، و آنچه من بدان فتوى ميدهم و در اين خصوص بآن اعتماد ميكنم اين خبر است كه:

٥٠٢٤- حسن بن محبوب از علاء بن رزين از محمّد بن مسلم از امام باقر