ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٢ - باب آنچه در زنا موجب تعزير و حدود و رجم و قتل و نفى بلد است

٥٠٢٠- و از امام صادق ٧ پرسيدند اگر مجرمى كه بايد سنگسار شود هنگام رجم فرار كرد حكم چيست؟ فرمود: اگر خود اقرار كرده بازش نگردانند ولى اگر به بينه ثابت شده باشد او را بازگردانند و حدّ را جارى كنند.

شرح: «از اين روايت وجوب رجم باقرار فهميده نمى‌شود بلكه عدم وجوب آن بيشتر احساس مى‌شود».

و روايت شده است كه چنانچه درد يك پاره سنگ را چشيده باشد و بعد فرار كرده او را باز نگردانند، ولى اگر اصلا سنگى باو برخورد نكرده فرار كند او را باز مى‌گردانند، و اين مطلب را صفوان از بيش از يكتن از روات از ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده است.

٥٠٢١- و در روايت سكونى (از امام صادق ٧) آمده است كه سه تن بر عليه شخصى بزنا نزد امير المؤمنين ٧ شهادت دادند، حضرت فرمود: چهارمى كجا است؟ گفتند: اكنون مى‌آيد، حضرت فرمان داد آن سه شاهد را حدّ قذف زدند و فرمود: در حدّ درنگ نيست.

شرح:- «امكان دارد از آن جهت باشد كه مبادا نحوه شهادت سه تن را شخصى بچهارمى برساند و او حاضر شود و همان طور شهادت دهد، و ممكن است براى هر چه سختر شدن اثبات جرم زناى محصنه باشد».