ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨٣ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

است) (مريم: ٣٢)؛ و قتل نفس كه حرام كرده است خداى آن را مگر در موردى كه بجا و حقّ است‌

چنان كه ميفرمايد: وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها تا آخر آيه» (و هر كس مؤمنى را از روى عمد (براى اينكه مؤمن است) بكشد سزاى او دوزخ است كه در آن هميشه بماند) (نساء: ٩٢)؛ و نسبت ناروا بپاكدامنان دادن، زيرا كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ‌ (همانا آنان كه نسبت ناروا به پاكدامنان بى‌خبر و مؤمن ميدهند در اين جهان و جهان آخرت مورد لعن و نفرين باشند و براى آنها عذاب بزرگى در كمين است) (نور:

٢٣)؛ و خوردن مال يتيم به ستم، چه قول خداوند است كه‌ إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً (آرى آن كسانى كه اموال يتيمان را بستم و زور تصرّف مى‌كنند اينان چنانست كه در شكمهاى خود آتشى را انباشته مى‌سازند و بزودى به آتشى كه در دوزخ براى ايشان مهيّا شده خواهند رسيد) (نساء: ٩)؛ و فرار و گريختن از ميدان نبرد با دشمنانى كه براى مبارزه با مسلمانان برخاسته‌اند، زيرا خداوند عزّ و جلّ مى‌فرمايد: وَ مَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى‌ فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ (و هر كه در روز جنگ به آنها پشت نموده و بگريزد- مگر اينكه از ميمنه به ميسره يا از قلب به جناح يا از فرقه‌اى بيارى گروهى ديگر از مسلمين رود- به طرف خشم و غضب پروردگار فرار كرده و جايگاهش دوزخ است و بد منزلگاهى است) (انفال: ١٦)؛ و خوردن ربا زيرا كه خداى تعالى ميفرمايد: الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا