ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨٥ - باب حد ناسزا گفتن به ديگرى

را به زنا متّهم كرد و زن هم كر بود و هم لال، و نشنيد كه مرد چه گفت. حكمش چيست؟ فرمود: اگر زن بيّنه‌اى دارد كه نزد امام شهادت مى‌دهند كه او وى را قذف كرده، امام مرد را حدّ ميزند و ميانشان را جدا مى‌كند، و پس از آن، زن براى هميشه بر او حرام مى‌شود، و اگر زن شاهدى نداشت پس بر وى تا ابد حرام مى‌شود و تا زمانى كه مرد با اوست زن گناهى ندارد.

٥٠٧٤- و در روايت سكونى آمده است كه امير المؤمنين ٧ فرمود:

هر كس به فرزندى طفلى اقرار كرد و سپس آن را نفى نمود، بايد بر او حدّ جارى شود و فرزند مربوط به او خواهد بود.

٥٠٧٥- يونس بن عبد الرّحمن از پاره‌اى از اصحاب خود نقل كرده كه امام صادق ٧ فرمود: هر انسان بالغى چه مرد و چه زن اگر افترا بندد بر صغير يا كبير- چه مرد باشد چه زن، چه مسلمان چه نامسلمان، و چه آزاد باشد چه بنده- بايد حدّ تهمت (هشتاد تازيانه) بخورد، و اگر بالغ نبود حدّ تأديب يعنى تعزير شود.

٥٠٧٦- و امير المؤمنين ٧ فرمود: بر ديوانه حدّ نيست مگر آنكه عاقل شود، و بر كودك حدّ نيست مگر آنكه بالغ شود، و بر شخص خواب نيز نيست تا اينكه بيدار گردد.