ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨٦ - باب حد ناسزا گفتن به ديگرى

٥٠٧٧- محمّد بن مسلم گويد: امام باقر ٧ در مورد مرديكه بهمسر خود گفته است: اى زناكار، من خود با تو زنا كردم، فرمود: بايد حدّ قذف بر او جارى كنند چون افترا بسته است، و امّا اينكه گفته من با تو زنا كرده‌ام، حدّى ندارد مگر آن كه چهار بار نزد حاكم اقرار كند كه حدّ زنا خواهد خورد.

٥٠٧٨- مسمع بن عبد الملك گويد: امام صادق ٧ در مورد چهار شاهد كه شهادت دادند زنى زنا داده است، و يكى از آنان شوهر آن زن بود، فرمود: آن سه تن بايد حدّ قذف بخورند و شوهر بايد با همسرش ملاعنه كند، و پس از انجام لعان از يك ديگر جدا شوند و آن زن هرگز براى او حلال نمى‌شود.

٥٠٧٩- و روايت است كه خود شوهر ميتواند يكى از چهار شاهد باشد.

مؤلّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گويد: اين دو حديث با يك ديگر سازگارند و مخالفتى ندارند، و مطلب چنين است كه اگر چهار تن شهادت دادند كه زنى مرتكب زنا شده و يكى از آنان شوهر آن زن بود، و فرزند را نفى نكرد پس زوج ميتواند يكى از شهود باشد. هر گاه فرزند را هم با اينكه شاهد بود نفى كرد، آنگاه آن سه تن ديگر حدّ