ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨٤ - باب حد ناسزا گفتن به ديگرى

همسر خود گفته است: اى زناكار، پرسيدم، فرمود: يك حدّ تمام به مرد مى‌زنند و ميان آن دو را پس از اجراى حدّ جدا مى‌كنند، و آن زن ديگر عيال و همسر او نيست، و اگر كلامى از روى غضب از دهانش پريده، و نظرى به واقع و معنى كلام نداشته و تنها مقصودش به غيظ آوردن زوجه‌اش بوده است آنان را از يك ديگر جدا نكنند.

٥٠٧١- و امير المؤمنين ٧ فرمود: اگر در مورد موجب حدّ «شايد» يا «باشد» كه آمد حدّ معطّل و مهمل گذارده مى‌شود.

٥٠٧٢- و امام صادق ٧ فرمود: كسى كه طفل سر راهى را كه يافته شده و پدر و مادرش معلوم نيست قذف كند و فحش عرضى دهد بايد او را حدّ قذف زنند.

و زن اگر شوهر خود را قذف كرد، و شوهر كر بود و نشنيد، بايد ميان آن دو جدائى انداخت و آن زن براى هميشه بر شوهرش حرام است.

شرح: «سند اين فتوا خبرى است كه كلينى و شيخ طوسى آن را از ابن محبوب از بعضى از اصحابش از امام صادق ٧ روايت كرده‌اند، و مؤلّف بدان خبر فتوا داده است ولى ديگران به آن عمل نكرده‌اند زيرا معارض بسيار دارد و اصحاب ما غير از صدوق عليهم الرّحمه به خبر معارض آن فتوا داده‌اند».

٥٠٧٣- أبو بصير گويد: از امام صادق ٧ پرسيدند: مردى همسر خود