ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٠ - حكم آنكه از تناسل عاجز است

٤٨٩٤- و أبان از غياث (يا عباد بصرى) روايت كند كه امام صادق ٧ در مورد عنّين فرمود: اگر ثابت شد كه مرد عنّين است و نميتواند با زن نزديكى كند ميان آن دو بفسخ نكاح جدائى افكنند، لكن اگر يك بار با زن نزديكى كرده بود نمى‌شود آنان را جدا كرد، و مرد بعيب ردّ نمى‌شود يعنى نميتوان بصرف عيب كه در مرد مشاهده شود نكاح را فسخ كرد.

شرح: «علماء گويند نكاح مرد را بعيوبى مانند جذام و برص و امثال اين دو فسخ نمى‌توان كرد لكن چهار عيب موجب جواز فسخ است كه يكى از آنها نامزدى است».

٤٨٩٥- ابو الرّبيع شامى گويد: از امام صادق ٧ سؤال شد: مردى همسرى گرفته و مدّتى با او بوده و نتوانسته است در او تصرف كند تنها همين بوده كه پيكر و اندام او را كه ديگران حقّ ديدنش را نداشتند ديده است و او را طلاق داده، آيا ميتواند دختر آن زن را بزوجيّت بگيرد؟ فرمود: نه براى او درست نيست زيرا از مادرش آنچه را كه نبايد، ديده است.

٤٨٩٦- و در روايت سكونى آمده است كه امير مؤمنان ٧ فرمودند: