ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٠٢ - طلاق حامل

چنانچه محتاج نبود نمى‌تواند از مال فرزندى كه در شكم دارد هزينه كند».

٤٧٩١- محمّد بن قيس گويد: امام باقر ٧ فرمود: امير مؤمنان ٧ در مورد زنى كه در حال حمل شوهرش را از دست داده بود و پيش از گذشتن چهار ماه و ده روز از حمل فارغ گشته و شوهر كرده بود، حكم فرمود: مرد زن را رها كند تا مدّت تمام شود، آنگاه اگر اختيار داران خواستند ميتوانند آن زن را بزوجيّت آن مرد به عقد جديد در آورند و اگر نخواستند وى را نگهدارند و بوى ندهند، و چنانچه مرد مهرى پرداخته است بدو بازگردانند.

شرح: «اين خبر دلالت دارد كه اين چنين عقدى در عدّه موجب حرمت دائمى نخواهد بود البتّه در صورتى كه جاهل بحكم حرمت باشند و دخول واقع نشده باشد».

٤٧٩٢- عبد الرّحمن بن حجّاج از امام هفتم ٧ پرسيد، حامله‌اى را كه شويش طلاق داده است اگر زن حمل را سقط كند يا در حال مضغه‌گى طفل ساقط شود آيا عدّه‌اش تمام است؟ فرمود: از هر راه كه روشن باشد كه آن سقط حمل بوده است، عدّه‌اش بدان تمام گردد هر چند خون بسته و مضغه باشد، گويد: و از آن حضرت شنيدم كه ميفرمود: هر گاه مردى زوجه‌اش را طلاق داد و زن ادّعاء كرد كه حامله است بايد نه ماه درنگ نمايد چنانچه حمل ظاهر شد و فارغ گشت عدّه‌اش تمام‌