ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٠٠ - طلاق حامل

چون عدّه‌اش تمام شده به سه ماه هر چند كه زن نيز حق ندارد شوهر كند تا بزايد و قول مشهور آنست كه زن مطلّقه باردار بمجرّدى كه فرزندش بدنيا آمد عدّه‌اش تمام شده طول كشد يا نكشد و مرد تا مادامى كه زن از حمل فارغ نشده حقّ رجوع دارد اگر چه پس از سه ماه باشد».

و زن باردار كه شوهرش از دنيا رفته (ميان چهار ماه و ده روز و فارغ شدن از حمل) بايد هر كدام كه مدّت آن بيشتر است عدّه نگهدارد، اگر پيش از تمام شدن چهار ماه و ده روز فارغ شود عدّه‌اش تمام نگشته و بايد تا چهار ماه و ده روز تمام صبر كند، و چنانچه اين مدّت تمام شد و هنوز فارغ نشده عدّه‌اش تمام نگشته و بايد درنگ نمايد تا از حمل فارغ شود.

شرح: «عدّه زن باردار شوهر مرده آخر مدّت دو عدّه است بدين معنى كه هم بايد چهار ماه و ده روز را در عدّه باشد و هم مدّت حمل را، و هر كدام زودتر تمام شد صبر كند تا آن ديگر نيز انجام شود».

٤٧٨٨- ابو بصير گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميفرمود: زن مطلّقه باردار نفقه‌اش را مى‌دهند تا بار بنهد، و خود نيز سزاوارتر است به آنكه فرزندش را شير دهد بمبلغى كه ديگرى براى رضاع مى‌گيرد، خداوند عزّ و جلّ فرموده: لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ‌ (نبايد مادر در باره‌