موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧ - حديث اوّل جهاد نفس

الدّينِ الشهيرِ بالشّهيد الثاني‌ [١]، عَنِ الشَّيخ عَليِّ بْنِ عَبْدِ العالي الميسي‌ [٢]، عَنِ الشَّيخِ شَمسِ الدّين مُحمّد بْنِ المُؤَذِّن الجَزيني‌ [٣]، عَنِ الشَّيخ ضياء الدّين علي‌ [٤]، عَن و الدِهِ الحائزِ للمرتبتيْن الشيخِ شمس الدّين محمّد بن مَكّي‌ [٥]، عَن الشَّيخِ أَبي طالِب مُحمّد فَخرِ الْمُحَقّقين‌ [٦]، عَن و الدِهِ آية اللَّهِ الْحَسن بنِ مُطهَّرِ العلّامة الحِلّي‌ [٧]، عَن الشَّيخ أَبي‌

[١] شيخ زين‌الدين بن شيخ نورالدين عاملى، معروف به شهيد ثانى (٩١١- ٩٦٦ ق) از بزرگان فقهاى شيعه وجامع علوم مختلف و زاهد و عابد است. وى به مذاهب چهارگانه فقهى اهل سنت مسلط بوده و آنها را تدريس مى‌كرده است. از آثار اوست: شرح اللمعة، مسالك الأفهام في شرح شرائع الإسلام، منية المريد في آداب المفيد و المستفيد، أسرار الصلوة و كشف الريبة في أحكام الغيبة.

[٢] شيخ نور الدين على بن عبدالعالى ميسى (٩٣٣ ق) از بزرگان فقهاى شيعه و عالمى جليل القدر و عظيم الشأن است. وى استاد و شوهر خاله و ابوالزوجه شهيد ثانى بوده است. شهيد ثانى در بعضى از اجازات خويش از وى بسيار تجليل كرده است. بايد توجه داشت كه ايشان غير از على بن عبدالعالى كركى- مشهور به محقق كركى يا محقق ثانى- است از آثار اوست: شرح رسالة صيغ العقود، شرح الجعفرية.

[٣] محمد بن محمد بن داود، مؤذن عاملى جزينى، پسر عموى شهيد اوّل، دانشمندى فاضل و شاعر بود.

[٤] شيخ ضياء الدين على بن محمد مكّى، پسر دوم شهيد اوّل، عالمى فاضل و محقق بوده است. شيخ محمد بن محمد بن داود مؤذن از او روايت كرده است.

[٥] شيخ شمس الدين محمد بن مكى عاملى، معروف به «شهيد اوّل» (٧٣٤- ٧٨٦ ق) از اعاظم فقهاى اماميه. در علوم مختلف استاد مسلم بوده است و در فقه او را «امام الفقه» گفته‌اند. شهيد در خاندان علم و ادب پرورش يافت و فرزندان او از ذكور و اناث همگى از علما و فقها بودند. شهيد از اساتيد بسيار استفادت جسته و از علماى فرق مختلف اسلامى اجازه دريافت كرده است. شاگردان مشهور وى عبارت‌اند از: شيخ زين‌الدين على بن خازن، شيخ عبدالعالى كركى، شيخ حسن بن سليمان، شيخ مقداد سيورى. از آثار اوست: الدروس، الذكرى، البيان، القواعد، اللمعة الدمشقية و الأربعون حديثاً.

[٦] فخرالمحققين، ابوطالب محمد بن الحسن (٦٨٢- ٧٧١ ق) از بزرگان فقهاى اماميه، گفته‌اند در سن ده‌سالگى به درجه اجتهاد رسيد. از شاگردان پدرش علّامه حلى است و وارث علمى او به شمار مى‌رود. از شاگردان وى: شهيد اوّل، سيد حيدر آملى، سيد تاج الدين، و ظهير الدين فرزندش بوده‌اند؛ از آثار او: الفوائد في حل مشكلات القواعد، شرح مبادي الاصول و الكافية الوافية در علم كلام مى‌باشد.

[٧] آيت اللَّه شيخ جمال الدين حسن بن يوسف بن على بن مطهر حلّى (٦٤٨- ٧٢٦ ق)، فقيه، محدث، مفسر، متكلم، اديب، جامع معقول و منقول و رئيس اماميه در زمان خود بوده و شهرت «علامه» از اختصاصات اوست. وى نزد بزرگان شيعه و سنّى به كسب علم پرداخت. از جمله استادانش محقّق حلى، خواجه نصيرالدين طوسى و سيد احمد بن طاووس و شيخ نجيب الدين بوده‌اند. خواجه نصير طوسى از درس فقه او استفاده كرده است. پسر وى، فخرالمحققين، نيز از شاگردان پدر بوده است. از آثار اوست: تبصرة المتعلّمين، مختلف الشيعة، قواعد الأحكام، تذكرة الفقهاء در فقه؛ كشف المراد في شرح تجريد الاعتقاد در كلام، ألفين در اثبات امامت، المختصر در رجال و تلخيص الكشّاف در تفسير.