اخبار كثيره است كه مسواك از سنن پيغمبران است) [١] و پاكيزه كننده دهان است؛ و روشنى چشم را زياد كند، و خداى تعالى را راضى مى‌كند؛ و بلغم را مى‌برد؛ و حافظه را زياد مى‌كند؛ و دندان‌ها را سفيد مى‌نمايد؛ و حسنات را مضاعف مى‌كند؛ و بُثورات و جوش‌هايى كه در پى دندان است زائل مى‌كند؛ و لثه‌ها را محكم مى‌كند؛ و اشتهاى به طعام [را] زياد مى‌كند؛ و ملائكه را خشنود و فرحناك مى‌كند».

و در حديث ديگر نيز قريب به اين مضمون وارد است‌ [٢]. و اين بثورات و قرحه‌ها، كه در اين حديث شريف وارد است، عبارت است از جوش‌ها و قرحه‌هاى كوچكى كه در بن دندان‌ها پيدا شود، و چركى سفيد و متعفن در آن توليد مى‌گردد كه در وقت جويدن غذا آن بثورات منفجر شده و از آن چرك‌ها مخلوط به غذا شده اسباب كثيرى از امراض، از قبيل سوء هضم و غيره، گردد. و اطبّاء حاضر آن را «پيوره» گويند؛ و به آن خيلى اهميت مى‌دهند، حتى آن‌كه براى معالجه آن محتاج به كشيدن دندان‌ها شوند. پس، انسان با قطع نظر از جهات غيبيه باطنيه، كه اعظم آنها رضايت حق است، براى حفظ صحت و تنظيف نيز باشد، خوب است به آن مواظبت كند و به اين سنت مستمره انبيا قيام كند.

و در حديث است كه رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- فرمود: «اين‌قدر جبرئيل به من سفارش مسواك نمود كه من بر دندان‌هاى خود ترسيدم» [٣].

و فرمود: «اگر به‌واسطه مشقّت نبود، من بر امت خود واجب مى‌كردم مسواك را قبل از وضوى هر نمازى» [٤].

و جناب رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- آب وضو و مسواك خود را [زير] بالين‌

[١] وسائل الشيعة، ج ٢، ص ٧، «كتاب الطهارة»، «أبواب السواك»، باب ١، حديث ١٢.

[٢] وسائل الشيعة، ج ٢، ص ٧، «كتاب الطهارة»، «أبواب السواك»، باب ١، حديث ١١.

[٣] عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ عليه السلام قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم: أَوْصَانِي جَبْرَئِيلُ عليه السلام بِالسِّوَاكِ حَتَّى خِفْتُ عَلَى أَسْنَانِي». (وسائل الشيعة، ج ٢، ص ٩، «كتاب الطهارة»، «أبواب السواك»، باب ١، حديث ١٥)

[٤] قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم: «لَوْلا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي، لأَمَرْتُهُمْ بِالسِّوَاكِ مَعَ كُلِّ صَلَاةٍ». (وسائل الشيعة، ج ٢، ص ١٩، «كتاب الطهارة»، «أبواب السواك»، باب ٥، حديث ٣)