موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٠ - فصل در لمّيّت موازنه خوف و رجا

دار تكليف است، لابد است از خوف و رجا؛ و بعد از مشاهده امور آخرت، يكى از آنها لابد بر ديگرى رجحان پيدا مى‌كند [١].

نويسنده گويد: آنچه ذكر كردند از غلبه خوف و رجا در عالَم آخرت مطابق آنچه ذكر شد در معنى رجا درست نيايد، و بر فرض صحت، راجع به متوسطين است كه خوف و رجاء آنها راجع به ثواب و عقاب است. و اما حال خواص و اوليا غير از آن است كه ذكر كرده‌اند، زيرا كه خوف و رجايى كه [از] مشاهده عظمت و جلال و تجلى اسماء لطف و جمال در قلب حاصل شود به معاينه امور آخرت زائل نشود و رجحان بر يكديگر پيدا نكند؛ بلكه آثار جلال و عظمت و تجليات جمال و لطف در عالم آخرت بيشتر است، و خوف حاصل از عظمت حق از لذايذ روحانيه است و منافات با آيه كريمه‌ أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌ [٢] ندارد. چنانچه با تأمل معلوم شود. و آنچه از آن قائل نقل شد كه خوف از فضائل نفسانيه نيست، خوفِ از جلال و عظمت نيست؛ زيرا كه آن كمال است و از كاملين مكمّلين از غير آنها بيشتر است. وَالْحَمْدُ للَّه عَلى جَمالِهِ وَجَلالِهِ وَالصَّلاةُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ.

[١] مرآة العقول، ج ٨، ص ٣٢.

[٢] «بدانيد كه بر دوستان خداوند ترسى نيست و اندوهى ندارند». (يونس (١٠): ٦٢)