«معاوية بن عمّار گويد شنيدم حضرت صادق- عليه السلام- مى‌فرمود: بود در جمله وصيت‌هاى پيغمبر- صلّى اللَّه عليه و آله- كه به على- عليه السلام- گفت:" يا على وصيت مى‌كنم تو را در خودت به خصلت‌هايى؛ پس حفظ كن آنها را." پس از آن گفت:

" بار خدايا اعانت فرما او را." تا آن‌كه فرمود:" و بر تو باد به نماز شب، و بر تو باد به نماز شب، و بر تو باد به نماز شب"». از صدر و ذيل حديث كمال اهميت فهميده مى‌شود.

وعَنِ الخِصالِ بِإسْنادِه عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ- عليه السلام- قَالَ: «

قال النبي- صلى الله عليه و آله- لجبرئيل: عظني. فقال: يا محمد، عش ما شئت فإنك ميت؛ وأحبب ما شئت فإنك مفارقه؛ واعمل ما شئت فإنك ملاقيه؛ واعلم، أن شرف المؤمن قيامه بالليل، وعزه كفه عن أعراض الناس» [٢]

. اختصاص دادن به ذكر، و موعظه نمودن رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- را به اين امر، از كمال اهميت آن كشف مى‌كند. و اگر جبرئيل امين چيزى مهمتر از آن را مى‌دانست در مقام موعظه آن را عرض مى‌كرد.

وفي المجالس بِإسْنادِه عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ- رضي اللَّه عنه- قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ- صلّى اللَّه عليه وآله- فِي حَدِيثٍ:

«فمن رزق صلاة الليل من عبد، أو أمة، قام لله مخلصا، فتوضأ و ضوءا سابغا، وصلى لله عز و جل بنية صادقة و قلب سليم و عين دامعة، جعل الله تعالى خلفه‌

[١] الكافي، ج ٨، ص ٧٩، «وصيّة النبيّ صلى الله عليه و آله و سلم لأمير المؤمنين عليه السلام، حديث ٣٣ (با كمى تفاوت)؛ وسائل الشيعة، ج ٨، ص ١٤٥، «كتاب الصلاة»، «أبواب بقيّة الصلوات المندوبة»، باب ٣٩، حديث ١.

[٢] «پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم به جبرئيل گفت:" مرا اندرزى ده". جبرئيل گفت:" اى محمد، هر چه مى‌خواهى زنده‌بمان كه سرانجام خواهى مرد؛ و هر چه را مى‌خواهى دوست بدار كه سرانجام از آن جدا خواهى شد؛ و هر چه مى‌خواهى بكن كه سرانجام آن را (نزد خداوند) خواهى ديد؛ و بدان‌كه شرف مؤمن به پاخاستن شب است و عزت او به دورى جستن او از آن چيزى كه در دست مردم است ..."». (الخصال، ص ٧، حديث ١٩ (با كمى تفاوت)؛ وسائل الشيعة (طبع حجرى)، ج ١، ص ٥١٤، سطر آخر، «كتاب الصلاة»، «أبواب بقيّة الصلوات المندوبة»، باب ٣٩، حديث ٣)