در قيامت و در محضر حق گويد:" خداوندا، هر عاملى اجر عملش را گرفت غير از عامل به من، پس بهترين عطاياى خود را به او برسان." پس خداى تعالى به او بپوشاند دو حلّه از حلّه‌هاى بهشتى و بر سر او تاج كرامت نهد. پس خطاب شود:" آيا راضى شدى؟" قرآن عرض كند:" من اميد بيشتر داشتم." پس امن و امان را به دست راست او دهند و خُلد را به چپ؛ پس داخل بهشت شود و به او گفته شود:" قرائت كن و بالا بيا درجه‌اى." پس به قرآن خطاب شود:" آيا او را به مقامات رسانديم و تو راضى شدى؟" عرض كند:" آرى"». فرمود حضرت صادق- عليه السلام- كه «كسى كه قرآن را بسيار قرائت كند و با او عهد تازه كند به مشقت كشيدن در حفظ آن، دو اجر به او عطا فرمايد» [١].

و از اين حديث شريف معلوم شود كه مطلوب در تلاوت قرآن شريف آن است كه در اعماق قلبْ انسان تأثير كند و باطن انسان صورت كلام الهى گردد، و از مرتبه ملكه به مرتبه تحقق رسد. و اشاره به اين فرموده آن‌جا كه فرمايد: «جوان مؤمن اگر قرائت كند، قرآن در گوشت و خون او وارد شود». و اين كنايه از آن است كه صورت قرآن در قلب مستقر و جايگزين گردد به‌طورى كه خودِ باطن انسان كلام اللَّه مجيد و قرآن حميد گردد به اندازه لياقت و استعدادش.

و در حَمَله قرآن كسى است كه باطن ذاتش تمام حقيقت كلام جامع الهى است و خودْ قرآن جامع و فرقان قاطع است؛ مثل على بن ابى‌طالب- عليه السلام- و معصومين از

[١] عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ عليه السلام قَالَ: «مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ وَهُوَ شَابٌّ مُؤمِنٌ اخْتَلَطَ الْقُرْآنُ بِلَحْمِهِ وَدَمِهِ؛ وَجَعَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَعَ السَّفَرَةِ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ وَكَانَ الْقُرْآنُ حَجِيزاً عَنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ. يَقُولُ: يَا رَبِّ، إِنَّ كُلَّ عَامِلٍ قَدْ أَصَابَ أَجْرَ عَمَلِهِ غَيْرَ عَامِلِي، فَبَلِّغْ بِهِ أَكْرَمَ عَطَايَاكَ. قَالَ فَيَكْسُوهُ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ حُلَّتَيْنِ مِنْ حُلَلِ الْجَنَّةِ، وَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ تَاجُ الْكَرَامَةِ، ثُمَّ يُقَالُ لَهُ: هَلْ أَرْضَيْنَاكَ فِيهِ؟ فَيَقُولُ الْقُرْآنُ: يَا رَبِّ قَدْ كُنْتُ أَرْغَبُ لَهُ فِيمَا هُوَ أَفْضَلُ مِنْ هَذَا. فَيُعْطَى الأَمْنَ بِيَمِينِهِ وَالْخُلْدَ بِيَسَارِهِ ثُمَّ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ، فَيُقَالُ لَهُ: اقْرَأْ وَاصْعَدْ دَرَجَةً. ثُمَّ يُقَالُ لَهُ: هَلْ بَلَّغْنَا بِهِ وَأَرْضَيْنَاكَ؟ فَيَقُولُ: نَعَمْ. قَالَ: وَمَنْ قَرَأَهُ كَثِيراً وَتَعَاهَدَهُ بِمَشَقَّةٍ مِنْ شِدَّةِ حِفْظِهِ، أَعْطَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَجْرَ هَذَا مَرَّتَيْنِ». (الكافي، ج ٢، ص ٦٠٣، «كتاب فضل القرآن»، «باب فضل حامل القرآن»، حديث ٤؛ وسائل الشيعة، ج ٦، ص ١٧٧، «كتاب الصلاة»، «أبواب قراءة القرآن»، باب ٦، حديث ١)