روايات است كه كسى كه آن را بجا آورد و مرد، مرده است در صورتى كه وَتْر را بجا آورده است‌ [١]. پس، در حقيقت اين دو ركعتْ نماز وتر است كه براى خوف حادثه موت پيش از وقت خود بايد بجا آورد؛ ولى وقتى وقت وتر رسيد، اين كفايت از آن نكند. و در بعضى روايات است كه اين دو ركعت جزء نمازهاى پنجاه‌گانه نبود، آن را زياد نمودند براى تكميل عدد، و دو مقابل شدن نافله از فريضه‌ [٢]. و اين احاديث با هم اختلاف مدلول ندارند؛ بلكه ممكن است افضل چيزى كه سنت بر آن جارى است پنجاه ركعت باشد، و اين دو ركعت سنت غير مؤكّده باشد و براى احتياط حادثه موت و تتميم عدد جعل شده باشد.

در هر صورت، از براى نوافل يوميه فضيلت بسيار است. بلكه در بعض روايات ترك آن را معصيت شمرده‌ [٣]؛ و در بعض ديگر در اين مقام فرموده: خداوند عذاب مى‌كند بر ترك سنت‌ [٤]. و در بعضى روايات تعبير به وجوب فرموده‌ [٥]. و اين از براى تأكيد در اتيان آنهاست و زجر از ترك آنها.

و سزاوار اين است كه انسان حتى‌الامكان آنها را ترك نكند، زيرا كه به حسب روايات شريفه نكته جعل آنها براى اتمام فرائض و قبولى آنهاست‌ [٦].

و در بعضى روايات مى‌فرمايد: «شيعيان ما [اهل‌] پنجاه و يك ركعت نماز هستند» [٧]. و از آن حديث ظاهر مى‌شود كه اصحابِ اتيان آن هستند نه عقيده به آن،

[١] وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٩٦، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ٢٩، حديث ٧ و ٨.

[٢] وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٩٥، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ٢٩، حديث ٣.

[٣] وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٥٩، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٤، حديث ١.

[٤] وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٤٧، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٣، حديث ٦.

[٥] وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٥٣، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٣، حديث ٢١، و ص ١٠٤، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ٣٣، حديث ٤.

[٦] وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٧١، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٧، حديث ٢، ٣، ٤، ٨، ١٠، ١١ و ١٢.

[٧] عن أبي بصير قالَ: قالَ الصَّادِقُ عليه السلام: «شِيعَتُنَا أَهْلُ الْوَرَعِ وَالاجْتِهَادِ، وَأَهْلُ الْوَفَاءِ وَالأَمَانَةِ، وَأَهْلُ الزُّهْدِوَالْعِبَادَةِ، أَصْحَابُ الإحْدَى وَخَمْسِينَ رَكْعَةً فِي الْيَوْمِ وَاللَّيْلَةِ، الْقَائِمُونَ بِاللَّيْلِ، الصَّائِمُونَ بِالنَّهَارِ، يُزَكُّونَ أَمْوَالَهُمْ وَيَحُجُّونَ الْبَيْتَ وَيَجْتَنِبُونَ كُلَّ مُحَرَّمٍ»؛ «امام صادق عليه السلام به نقل از ابوبصير فرمودند: شيعيان ما اهل پرهيزگارى و كوشش در عبادت و وفا و امانتدارى و زهد و عبادت‌اند؛ در شبانه روز پنجاه و يك ركعت نماز مى‌گزارند، شب بيدارند و روز را به روزه مى‌گذرانند، زكات مال‌هايشان را مى‌پردازند و به زيارت خانه خدا مى‌روند و از هر حرامى دورى مى‌كنند». (وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٥٧، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٣، حديث ٢٦)