موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢٣ - فصل در فرق بين منزل تفكر و تذكر است

حاصل مى‌شود. شايد تفكر يك ساعت ابوابى از معارف به روى سالك بگشايد كه عبادت هفتاد سال نگشايد يا انسان را چنان متذكر محبوب نمايد كه از مشقت‌ها و زحمت‌هاى چندين ساله اين مطلوب حاصل نشود.

و بدان اى عزيز كه تذكر از محبوب و به ياد معبود به سر بردن نتيجه‌هاى بسيارى براى عموم طبقات دارد: اما براى كمّل و اوليا و عرفا، كه خود آن، غايت آمال آنهاست و در سايه آن به وصال جمال محبوب خود رسند. هَنيئاً لَهُمْ. و اما براى عامه و متوسطين بهترين مُصلحات اخلاقى و اعمالى و ظاهرى و باطنى است.

انسان اگر در جميع احوال و پيشامدها به ياد حق تعالى باشد و خود را در پيشگاه آن ذات مقدس حاضر ببيند، البته از امورى كه خلاف رضاى اوست خوددارى كند و نفس را از سركشى جلوگيرى كند.

اين همه مصيبات و گرفتارى به دست نفس امّاره و شيطان رجيم از غفلت از ياد حق و عذاب و عقاب اوست.

غفلت از حق كدورت قلب را زياد كند و نفس و شيطان را بر انسان چيره كند و مفاسد را روز افزون كند؛ و تذكر و يادآورى از حق دل را صفا دهد و قلب را صيقلى نمايد و جلوه گاه محبوب كند، و روح را تصفيه نمايد و خالص كند و از قيد اسارت نفس انسان را براند؛ و حبّ دنيا [را كه‌] منشأ خطيئات و سرچشمه سيّئات است از دل بيرون كند؛ و همّ را همّ واحد كند و دل را براى ورود صاحب منزلْ پاك و پاكيزه نمايد.

پس اى عزيز، در راه ذكر و ياد محبوب تحمل مشاقّ هر چه بكنى كم كردى. دل را عادت بده به ياد محبوب، بلكه به خواست خدا صورت قلبْ صورت ذكر حق شود، و كلمه طيبه لا إله إلّااللَّه صورت اخيره و كمال اقصاى نفس گردد؛ كه از اين زادى بهتر براى سلوك الى اللَّه و مُصلحى نيكوتر براى معايب نفس و راهبرى خوبتر در معارف الهيه يافت نشود. پس اگر طالب كمالات صوريه و معنويه هستى و سالك طريق آخرت و مسافر و مهاجر الى اللَّه هستى، قلب را عادت بده به تذكر محبوب و دل را عجين كن با ياد حق تبارك و تعالى.