موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٩ - فصل در بيان صورت ملكوتيه عصبيت

و علاوه بر آن‌كه خود اين رذيله موجب هلاك انسان است، منشأ بسيارى از رذائل نفسانى و مفاسد اخلاقى و اعمالى شود كه ذكر آنها موجب ملالت است.

پس، انسان عاقل كه اين مفاسد را از اين خُلق فاسد فهميد و به شهادت صادق مصدَّق رسول اكرم و اهل بيت معظمش- صلوات اللَّه عليهم أجمعين- اذعان كرد كه اين ملكه انسان را به هلاكت مى‌كشاند و اهل آتش مى‌كند، بايد درصدد علاج نفس برآيد؛ و اگر خداى نخواسته در دل او از اين خُلق به قدر خردلى هست، خود را از آن پاك و پاكيزه كند كه در وقت مهاجرت از اين عالم و انتقال به عالم آخرت و رسيدن اجل مقدر پاك باشد و با نفس صافى منتقل شود. و بايد بداند انسان كه مجال بسيار كم است و وقت تنگ است، زيرا كه انسان نمى‌داند چه وقت روز ارتحال اوست.

اى نفس خبيث نويسنده، شايد در همين حال كه مشغول نوشتنى، اجل مقدَّر برسد و تو را با اين همه رذائل اخلاقى منتقل كند به عالمى كه بازگشت ندارد.

اى عزيز، اى مطالعه كننده اين اوراق، عبرت كن از حال اين نويسنده كه اكنون در زير خاك و در عالم ديگر گرفتار اعمال زشت و اخلاق ناهنجار خويش است، و تا فرصت داشت به بطالت و هوى و هوس عمر عزيز را گذراند و آن سرمايه الهى را ضايع و باطل كرد؛ تو ملتفت خود باش كه نيز روزى مثل مايى و خودت نمى‌دانى آن چه روز است؛ شايد الآن كه مشغول قرائتى، باشد. اگر تعللى كنى، فرصت از دست مى‌رود. اى برادر من، اين امور را تعويق نينداز كه تعويق انداختنى نيست. چقدر آدم‌هاى صحيح و سالم با موت ناگهانى از اين دنيا رفتند و ندانيم عاقبت آنها چيست؟

پس فرصت را از دست مده و يك دم را غنيمت شمار كه كار خيلى اهميت دارد و سفر خيلى خطرناك است. دستت از اين عالَم، كه مزرعه آخرت است، اگر كوتاه شد، ديگر كار گذشته است و اصلاح مفاسد نفس را نتوانى كرد؛ جز حسرت و حيرت و عذاب و مذلت نتيجه نبرى.

اولياى خدا آنى راحت نبودند و از فكر اين سفر پرخوف و خطر بيرون نمى‌رفتند.

حالات على بن الحسين- عليهما السلام- امام معصوم، حيرت انگيز است. ناله‌هاى امير المؤمنين- عليه السلام- ولىّ‌مطلق، بهت‌آور است. چه شده است كه ما اين‌طور