بعد تركهم الإمام الذي نصبه نبيهم لهم، فلن يقبل الله لهم عملا و لن يرفع لهم حسنة حتى يأتوا الله من حيث أمرهم و يتولوا الإمام الذي أمرهم الله بولايته و يدخلوا من الباب الذي فتحه الله و رسوله لهم ...» [١]

الحديث.

و اخبار در اين باب و به اين مضامين بسيار است‌ [٢].

و از مجموع اخبار استفاده شود كه ولايتْ شرط قبول اعمال، بلكه شرط قبول ايمان به خدا و به نبوّت رسول مكرم صلى الله عليه و آله و سلم است. و اما شرط صحتْ بودن آن براى اعمال، چنانچه بعضى از علما فرمودند [٣]، معلوم نيست؛ بلكه ظاهر آن است كه شرط نيست؛ چنانچه از روايات كثيره معلوم شود؛ مثل روايتى كه در باب عدم وجوب قضاى «مستبصر» اعمال خود را مذكور است كه غير زكات- كه به واسطه آن‌كه به غير اهلش در زمان ضلالتش داده است- ساير اعمال را قضا نكند و خداوند به او اجر دهد [٤].

و در روايت ديگر است كه «اعمال ديگر از قبيل صلات و صوم و حج و صدقه به شما

[١] «و با سند خود از حضرت صادق عليه السلام: روايت كرده كه فرموده:" به خدا سوگند، ابليس- نفرين خدا بر او باد- اگر پس از آن نافرمانى و تكبرى كه كرد (سجده نكردن بر آدم) به مدت عمر دنيا خدا را سجده مى‌آورد، مادام كه سجده بر آدم نكرد چنان‌كه خدايش بدان فرمان داده بود، آن عبادتش سود نمى‌كرد و خدا از وى نمى‌پذيرفت. و همچنين است حال اين امت عصيان‌آور فريفته شده كه ترك اطاعت امامى كرده‌اند كه پيامبرشان نصب فرموده؛ پس خداوند عمل ايشان نپذيرد و نيكى ايشان برنكشد، مگر آن‌كه به سوى خدا باز آيند از همان راه، كه فرمانشان داده، و ولايت امامى را سر نهند كه خداوند به ولايت او سفارش فرموده، و از همان درى وارد شوند كه خدا و رسولش برايشان گشوده‌اند"». (الكافي، ج ٨، ص ٢٧١، حديث ٣٩٩، با اندكى اختلاف)

[٢] ر. ك: وسائل الشيعة، ج ١، ص ١١٨، «أبواب مقدّمة العبادات»، «باب بطلان العبادة بدون ولاية الأئمّة عليهم السلام».

[٣] مدارك الأحكام، ج ٤، ص ٢٩٠، و ج ٥، ص ٢٤٣؛ الحدائق الناضرة، ج ١١، ص ١٠، و ج ١٤، ص ١٦٤.

[٤] روايت بريد بن معاويه از امام صادق عليه السلام. (وسائل الشيعة، ج ١، ص ١٢٥، «أبواب مقدمة العبادات»، باب ٣١، حديث ١)