موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٢٠ - فصل در مفاسد دروغ است

نيست. بلكه گاهى شود كه به واسطه كشف يك دروغ، انسان به‌طورى از درجه اعتبار پيش مردم ساقط مى‌شود كه تا آخر عمر جبرانش را نتوان كرد. خدا نكند كسى معروف شود به دروغ‌گويى كه هيچ چيز شايد بيشتر از اين به حيثيت انسان لطمه نمى‌زند. و علاوه بر اينها، مفاسد دينى و عقوبات اخروى آن نيز بسيار است. و ما به ذكر بعضى از احاديث شريفه در اين باب اكتفا مى‌نماييم؛ و چون مطلب از امور واضحه رايجه است از طول كلام اجتناب مى‌نماييم.

رُوِيَ فِي الوسائل عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ- عليه السلام- قَالَ: «

إن الله عز و جل جعل للشر أقفالا و جعل مفاتيح تلك الأقفال الشراب؛ والكذب شر من الشراب» [١].

«فرمود حضرت باقر العلوم عليه السلام: خداى تعالى قرار داد براى شرّ قفل‌هايى؛ و كليدهاى آن قفل‌ها را شراب قرار داد؛ و دروغ‌گويى از شراب بدتر است».

اكنون قدرى تفكر كن در اين حديث شريف كه از عالم آل محمد- عليهم السلام- صادر شده است، و در كتابى كه مرجع تمام علماى امت است مذكور گرديده و تمام علما- رضوان اللَّه عليهم- آن را قبول فرمودند، ببين آيا راهى براى عذر باقى مى‌ماند؟

آيا اين سهل‌انگارى از دروغ جز از ضعف ايمان به اخبار اهل بيت عصمت- عليهم السلام- از چيز ديگر مى‌شود؟

صور غيبيه اعمال را نمى‌دانيم و ارتباطات معنويه مُلك و ملكوت را واقف نيستيم، از اين جهت از اين نحو اخبار تحاشى مى‌كنيم و امثال اينها را حمل به مبالغه مثلًا مى‌نماييم؛ و اين خود طريقه باطلى است كه از جهل و ضعف ايمان مى‌باشد. فرضاً كه اين حديث شريف را به مبالغه حمل كنيم، آيا اين مبالغه بايد به موقع باشد؟ آيا هر چيزى را مى‌شود گفت از شراب بدتر است، يا بايد طورى شرّ آن عظيم باشد كه با مبالغه توان گفت از شراب بالاتر است؟

[١] الكافي، ج ٢، ص ٣٣٨، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الكذب»، حديث ٣؛ وسائل الشيعة، ج ١٢، ص ٢٤٤، «كتاب الحجّ»، «أبواب أحكام العشرة»، باب ١٣٨، حديث ٣.