إذا قام في صلاة فريضة أن يقبل بقلبه إلى الله و لا يشغل قلبه بأمر الدنيا. فليس من عبد يقبل بقلبه في صلاته إلى الله تعالى إلا أقبل الله إليه بوجهه و أقبل بقلوب المؤمنين إليه بالمحبة بعد حب الله إياه» [١].

«فرمود حضرت صادق عليه السلام: همانا من دوست مى‌دارم از شماها مرد مؤمنى را كه وقتى در نماز واجبى ايستاد، اقبال و توجه كند به قلبش به سوى خداى تعالى، و مشغول نكند قلبش را به كار دنيا. نيست بنده‌اى كه در نمازش توجه كند به سوى خدا به قلبش، مگر آن‌كه اقبال كند خداوند به سوى او به وجهش، و قلوب مؤمنان را متوجه كند به سوى او به‌محبت بعد از دوستدارى خداوند او را».

اكنون ببين اين چه بشارتى است كه صادق آل محمد- عليهم السلام- به مؤمنين مى‌دهد. افسوس كه ما بيچاره‌هاى محجوب از معرفت از توجه حق تعالى بى‌بهره‌ايم و از دوستى ذات مقدس او اطلاعى نداريم و دوستى حق را قياس مى‌كنيم به دوستى بندگان. اهل معرفت مى‌گويند حق تعالى براى محبوب خود رفع حجب مى‌كند. و خدا مى‌داند در اين رفع حجب چه كرامت‌هايى است. غايت آمال اوليا و نهايت مقصد آنها همين رفع حجب بوده. جناب امير المؤمنين- عليه السلام- و اولاد معصومين آن بزرگوار در مناجات «شعبانيه» عرض مى‌كنند:

«إلهي، هب لي كمال الانقطاع إليك؛ وأنر أبصار قلوبنا بضياء نظرها إليك حتى تخرق أبصار القلوب حجب النور؛ فتصل إلى معدن العظمة، وتصير أرواحنا معلقة بعز قدسك» [٢].

خداوندا! اين نورانيت بصيرت قلوب كه اوليا از تو خواستند و خواهش نمودند به نورانيت آن واصل به تو شوند چه بصيرتى است؟

[١] ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص ١٦٣، حديث ١؛ وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٧٥، «كتاب الصلاة»، «أبواب أفعال الصلاة»، باب ٢، حديث ٦.

[٢] «خداوندا، گسستگى كامل از جهان و توجه به سوى خودت را ارزانيم فرما؛ و ديدگان دل ما را با پرتو ديدار خودت روشن گردان، تا ديده دل‌ها حجاب‌هاى نور را بدرد و به معدن بزرگى و جلال رسد، و جانهايمان به درگاه عزّ قدس تو درآويزد». قسمتى از «مناجات شعبانيّه». (إقبال الأعمال، ص ١٩٩؛ بحار الأنوار، ج ٩١، ص ٩٩، حديث ١٣)