موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٠ - فصل در نتايج صبر است

فصل در نتايج صبر است‌

بدان‌كه از براى صبر نتايج بسيار است، كه از جمله آنها ارتياض و تربيت نفس است. اگر انسان مدتى در پيشامدهاى ناگوار و بليّات روزگار و در مشقّت عبادات و مناسك و تلخى ترك لذات نفسانيه، به واسطه فرمان حضرت ولىّ النعم، صبر كند و تحمل مشاق را گرچه سخت و ناگوار باشد بنمايد، كم‌كم نفس عادت مى‌كند و مرتاض مى‌شود و از چموشى بيرون مى‌آيد و سختى تحمل مشاق بر آن آسان مى‌شود، و از براى نفس ملكه راسخه نوريه پيدا مى‌شود كه به واسطه آن از مقام صبر ترقى مى‌كند و به مقامات عاليه ديگر نائل مى‌شود، بلكه صبر در معاصى منشأ تقواى نفس شود، و صبر در طاعات منشأ انس به حق گردد، و صبر در بليّات منشأ رضا به قضاى الهى شود. و اينها از مقامات بزرگ اهل ايمان، بلكه اهل عرفان است. و در احاديث شريفه اهل بيت عصمت [ستايش‌] بليغ از صبر گرديده؛ چنانچه در كافى شريف سند به حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- رساند:

قال: «

الصبر من الإيمان بمنزلة الرأس من الجسد؛ فإذا ذهب الرأس، ذهب الجسد؛ و كذلك إذا ذهب الصبر، ذهب الإيمان» [١].

فرمود: «صبر نسبت به ايمان به مثابه سر است نسبت به بدن، پس وقتى رفت سر، جسد برود؛ و همين‌طور وقتى كه صبر رفت، ايمان برود».

و در حديث ديگر سند به حضرت سجاد، على بن الحسين- عليهما السلام- رساند:

قال: «

الصبر من الإيمان بمنزلة الرأس من الجسد؛ ولا إيمان لمن لا صبر له» [٢].

[١] الكافي، ج ٢، ص ٨٧، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الصبر»، حديث ٢؛ مشكاة الأنوار، ج ٢، ص ٢١٥، حديث ١٦١٩.

[٢] امام سجاد عليه السلام فرمود: «نسبت صبر به ايمان همچون نسبت سر است به تن؛ و هر كه صبر ندارد ايمان ندارد». (الكافي، ج ٢، ص ٨٩، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الصبر»، حديث ٤)