موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٣ - فصل ابتلاى انبيا به امراض جسمانى

وَفِي الكافى بِإِسْنادِهِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ- عليه السلام- قَالَ: قُلْتُ لَهُ: فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ‌ [١]. فَقَالَ:

«يا أبا محمد يسلط و الله من المؤمن على بدنه و لا يسلط على دينه.

قد سلط على أيوب فشوه خلقه، ولم يسلط على دينه. وقد يسلط من المؤمنين على أبدانهم و لا يسلط على دينهم» [٢].

وبِإسْنادِهِ عَنْ نَاجِيَةَ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ- عليه السلام- إِنَّ الْمُغِيرَةَ يَقُولُ: إِنَّ الْمُؤمِنَ لَايُبْتَلَى بِالْجُذَامِ وَلَا بِالْبَرَصِ وَلَا بِكَذَا وَلَا بِكَذَا. فَقَالَ: «

إن كان لغافلا عن صاحب ياسين، إنه كان مكنعا».

ثُمَّ رُدَّ أصَابِعُهُ فَقَالَ:

«كأ ني أنظر إلى تكنيعه، أتاهم فأنذرهم؛ ثم عاد إليهم من الغد فقتلوه».

ثُمَّ قَالَ:

«إن المؤمن يبتلى بكل بلية و يموت بكل ميتة، إلاأ نه لا يقتل نفسه» [٣].

[١] النحل (١٦): ٩٨- ٩٩.

[٢] و در كافى به سند خود از ابوبصير از امام صادق عليه السلام روايت مى‌كند كه: «ابوبصير از امام [از اين آيات‌] سؤال كرد، فرمود:" پس هر گاه خواستى قرآن تلاوت كنى، از شيطان رانده شده به خدا پناه ببر؛ همانا شيطان را تسلّطى نيست بر كسانى كه ايمان آورده و بر پروردگار خويش توكل كرده‌اند." امام فرمود:" اى ابا محمد، به خدا سوگند شيطان بر بدن مؤمن مسلّط مى‌شود ولى بر دين او مسلط نمى‌گردد. بر ايّوب پيغمبر چيره گرديد و خلقت (بدن) او را زشت كرد ولى بر دين او چيرگى نيافت. و بسا بر بدن مؤمنان مسلط شود ولى بر دينشان دست نيابد"». (الكافي، ج ٨، ص ٢٨٨، حديث ٤٣٣)

[٣] و با سند خود از ناجيه روايت كند كه گفت: به امام باقر عليه السلام عرض كردم مغيره مى‌گويد: مؤمن به مرض جذام و پيسى و امثال آن مبتلا نمى‌شود. فرمود:" او از صاحب ياسين [حبيب نجار كه قصه‌اش در سوره يس آمده است‌] غافل است كه دستش فلج بود [و يا مرتعش بود] سپس امام انگشتان خود را برگردانيد (به صورت انگشتان مفلوج) آن‌گاه فرمود:" چنان است كه گويى او را مى‌بينم كه با دست سست شده نزد آنها آمده و بيمشان مى‌دهد؛ سپس بار ديگر در روز بعد نزدشان آمد و ايشان او را كشتند." سپس امام فرمود:" مؤمن به هر بلايى مبتلا مى‌شود و به هر مرگى مى‌ميرد اما خود را نمى‌كشد"». (الكافي، ج ٢، ص ٢٥٤، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب شدّة ابتلاء المؤمن»، حديث ١٢)