موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٤ - فصل در بعضى از مفاسد حسد است

مؤمن گشاده جبين است و بشراى او در صورت اوست؛ حسود جبينش درهم و عبوس است.

مؤمن متواضع است؛ حسود تكبر كند در بسيارى از اوقات.

پس حسد آفت ايمان است و آن را مى‌خورد آن سان كه هيزم را آتش. بس است در زشتى اين رذيله كه ايمان را كه سرمايه نجات آخرت و حيات قلوب است از دست انسان بگيرد و او را مفلس و بيچاره كند.

و از مفاسد بزرگى كه از لوازم غير منفكه حسد است غضبناكى بر خالق و ولىّ‌نعمت و اعراض از تقديرات اوست. امروز حجاب‌هاى ظلمانى غليظ عالم طبيعت و اشتغال به آن تمام مدارك ما را محجوب كرده و چشم و گوش ما كور و كر است؛ نه مى‌فهميم كه غضبناكيم از مالك الملوك و روبرگردانيم از او، و نه مى‌دانيم صورت اين غضب و اعراضْ در ملكوت و مسكن دائمى اصلى ما چيست. همين به گوش ما مى‌رسد از قول امام صادق عليه السلام: «

ومن يك كذلك فلست منه و ليس مني»

. «كسى كه از من معرض باشد و سخط كند به من، نه من از او هستم و نه او از من». نمى‌فهميم اين برائت حق تعالى از ما و اين بيزارى چه مصيبتى است و چه چيزها در زير سر دارد.

كسى كه خارج شد از ولايت حق و بيرونش كردند از زير پرچم رحمت ارحم الراحمين، ديگر اميد نجات براى او نيست؛ شفاعت شافعان نصيب او نخواهد شد: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ‌ [١]. كى شفاعت مى‌كند كسى را [كه‌] سخطناك به خدا است و از حرز ولايت او خارج است و ريسمان مودت مابين او و مالك رقابش پاره شده؟

واسوأتا، واحسرتا، بر آنچه خود ما به سر خود آورديم، هر چه انبيا و اوليا فرياد كردند و ما را از خواب خواستند بيدار كنند، بر غفلت ما روز به‌روز افزوده شد و شقاوت ما زياد شد.

و از مفاسد اين خُلق، از قرار فرموده علماى آخرت، فشار قبر و ظلمت آن است؛ زيرا كه مى‌فرمايند: صورت قبرى و برزخى اين اخلاق فاسده رديّه، كه فشار روحى دارد و

[١] «كيست كه در نزد او، جز به اذن او، به شفاعت برخيزد؟». (البقرة (٢): ٢٥٥)