دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٩ - ٢/ ٣ طلحة بن عبيد الله

اين جهت، بيشتر به خويشان و اطرافيان خود (بنى اميّه) توجّه داشت. از اين رو، رابطه طلحه با او به سردى گراييد، همان‌طور كه عثمان از مهم‌ترين پشتيبان قبلى خود، عبد الرحمن بن عوف نيز كناره گرفت.

طلحه، خود، ادّعاى خلافت داشت. لذا نامه‌هايى به بصره، كوفه و ديگر نواحى نوشت و مردم را براى قتل عثمان تحريك كرد. وى قبل از كشته شدن عثمان، بيت المال را در دست گرفته بود؛ ولى بعد از آن به دليل اتّهام شركت در قتل عثمان، نتوانست رسماً ادعاى خلافت كند، با امام على ٧ بيعت كرد؛ و شگفت آن كه او نخستين بيعت‌كننده بود.

طلحه كه علاوه بر دست نيافتن به خلافت، از امتيازات زمان عثمان هم محروم شده بود، با امام على ٧ به مخالفت برخاست و با همراهى زبير و عايشه و ديگران، جنگ جمل را به راه انداخت.

او مى‌گفت: ما درباره خون عثمان، كوتاهى كرديم و امروز، چيزى را شايسته‌تر از اين نمى‌يابيم كه خونمان را در راه عثمان بريزيم.

طلحه در سال ٣٦ هجرى، در جنگ جمل و با اصابت تير از پشتِ سر، به دست مروان بن حكم كشته شد.

٢٠٨٣. الطبقات الكبرى به نقل از محمّد بن ابراهيم: طلحة بن عبيد اللّه از سرزمين عراق،