دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٥ - ١٠/ ٣ ٦ بهرهگيرى از دانشهاى ديگران

بودن، از آنها رو برنگرداند؛ چرا كه آنان، در دينْ برادرند و در به دست آوردن حقوق، مددكار.

و تو را در اين زكات، بهره‌اى معيّن و حقّى معلوم و شريكانى ناتوان و تنگ‌دست است. ما حقّ تو را به‌تمام مى‌پردازيم. پس تو هم حقوق آنان را به‌تمام، به آنان برسان؛ وگرنه، روز رستاخيزْ داراى بيشترين دشمنانى؛ و بدا به حال كسى كه نزد خداوند، دشمنانش مستمندان، تهى‌دستان، درخواست‌كنندگان، رانده‌شدگان، بدهكاران، و در راه ماندگان باشند.

و آن‌كه امانت را سَبُك شمارد و در آن خيانت روا دارد و جان و دين خود را از خيانتْ پاك ننمايد، خود را در دنيا به خوارى و رسوايى افكنده است و چنين كسى، در آخرتْ فرارى‌تر و رسواتر است؛ و به درستى كه بزرگ‌ترين خيانت، خيانت به مردمان است و زشت‌ترين دغلكارى، ناراستى است با پيشوايان. والسلام!

١٠/ ٣ ـ ٦

بهره‌گيرى از دانش‌هاى ديگران‌

١٩٢٦. امام على ٧: دانشِ هركس را كه مى‌داند، فرا گير، و دانشت را به كسى كه نمى‌داند بياموز. هر گاه چنين كردى، [خداوند] آنچه را ندانى، به تو بياموزد و از آنچه مى‌دانى، بهره ببرى.

١٩٢٧. امام على ٧: دانش، گمشده مؤمن است، پس آن را حتى از دست مشركان بگيريد، و هيچ يك از شما از فرا گرفتنِ حكمت از هر كه بشنود خوددارى نكند.

١٩٢٨. امام على ٧: حكمت را هر كجا يافتى فراگير. به درستى كه حكمت، گمشده هر مؤمن است.

١٩٢٩. امام على ٧: حكمت، گمشده مؤمن است؛ بايد آن را بجويد، گرچه در اختيار بدكاران باشد.