دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣ - ٣/ ٣ قانونگرايى

١٣٦١. امام على ٧: حق‌مدارى، پيروزى را به همراه مى‌آورَد.

١٣٦٢. امام على ٧: آن كه به حق پايبند باشد، مردم به سويش رغبت كنند.

١٣٦٣. امام على ٧: آن كه در به پا داشتن حق بكوشد، موفّق گردد.

٣/ ٣

قانون‌گرايى‌

١٣٦٤. امام باقر ٧: [على ٧‌]، مردى از قبيله بنى اسد را براى اجراى حد، بازداشت كرد. خويشان او گرد آمدند تا درباره‌اش ميانجيگرى كنند و از حسن ٧ خواستند آنان را همراهى كند.

[حسن ٧‌] فرمود: «نزد او (على ٧) برويد. او بهتر بر امور شما آگاه است».

نزد او رفتند و خواسته خود را مطرح ساختند.

فرمود: «چيزى را كه در اختيار من باشد، از من نمى‌خواهيد، مگر كه آن را به شما خواهم داد».

آنها بيرون آمدند و گمان كردند كه موفّق شده‌اند.

حسن ٧ از آنان پرسيد [چه شد؟].

گفتند: به بهترين خواسته، دست يافتيم و داستان را برايش باز گفتند.

فرمود: «آنچه مى‌خواهيد براى دوست خود به هنگام اجراى حد به انجام رسانيد، انجام دهيد».

على ٧ او را بيرون آورد و بر او حد زد. سپس فرمود: «به خدا سوگند، اين [اجراى حد] از امورى است كه در اختيار من نيست [بلكه دستور خداست‌]».

١٣٦٥. الغارات در گزارشى درباره نجاشى شاعر: نجاشى در جنگ صفّين، شاعر على ٧ بود. در كوفه باده نوشيد و اميرمؤمنان او را حد زد. وى خشمگين شد و به معاويه پيوست و على ٧ را هجو كرد.

هنگامى كه على ٧ نجاشى را حد زد، همراهان على ٧ از قبيله يَمانى، خشمگين شدند. نزديك‌ترين فرد اين قبيله به اميرمؤمنان، طارق بن عبداللّه نَهدى بود كه بر