دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - ١٠/ ٣ ٨ گوناگون

١٩٥٥. امام على ٧: دشوارترين مديريت، جابه‌جا نمودن آداب و رسوم است.

١٩٥٦. امام على ٧: مردم در نيكى به سر مى‌برند تا زمانى كه متفاوت باشند. پس آن‌گاه كه برابر شوند، نابود گردند.

١٩٥٧. امام على ٧: آن‌كه با مردمان، با مدارا رفتار كند، از همراهى آنان بهره بَرد.

١٩٥٨. امام على ٧: از نشانه‌هاى حكمت، فرمانبردارى از بالادست، و احترام گذاردن به همتايان، و انصاف نسبت به پايين‌دستان است.

١٩٥٩. امام على ٧: ابزار حكمرانى، سعه صدر (بردبارى) است.

١٩٦٠. امام على ٧: فرورفتن مردم در امرى، زمينه انجام گرفتن آن است.

١٩٦١. امام على ٧: بپرهيز از هر كارى كه آزاده‌اى را از تو بِرَماند، يا منزلت تو را خوار سازد، يا بدى را به سويت سرازير كند، و يا عقوبتى را بدان عمل در رستاخيز، به دوش كشى!

١٩٦٢. امام على ٧: آن‌كه بدون شايستگى بلندى يابد، بدون جُرم، فرو افتد.

١٩٦٣. امام على ٧: مردمان را با ترازوى خودشان وزن كن‌[١].

١٩٦٤. امام على ٧: حكمتْ آن است كه با بالا دستِ خود، جدال نكنى و زيردستان را خوار نسازى و آنچه در توان ندارى، عرضه نكنى و زبانت با دلت و سخنت با رفتارت مخالفت نكند و در آنچه نمى‌دانى، سخن نگويى و كارها را به هنگام رويكرد، رها نسازى و به هنگام پشت كردن، پيگيرى نكنى.

[١]. ظاهرا مراد آن است كه هر كس را با توجّه به استعدادها و شرايط خودش مورد ارزيابى و سنجش قرار ده.( م)