دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٥ - ١٠/ ٢ ١ ستمگرى

١٨٦٦. امام على ٧ به زياد بن ابيه: عدالتْ پيشه ساز و از بيداد و ستم بپرهيز؛ چرا كه بيداد، به آوارگى وا دارد و ستم، شمشير به ميان آرد.

١٨٦٧. امام على ٧: هيچ پادشاهى نيست كه خداوند، به وى نيرو و نعمت ارزانى دارد و او آن را در ستم بر بندگان، به كار گيرد؛ مگر آن كه بر خداوند است كه آن را از او باز ستاند. نمى‌بينى كه خداوند فرموده است: «در حقيقتْ خداوند، حال قومى را تغيير نمى‌دهد تا آنان حال خود را تغيير دهند».

١٨٦٨. امام على ٧: در ستم‌پيشگى، [سبب‌] نابودى قدرت است.

١٨٦٩. امام على ٧: آن كه در حكومتْ ستم ورزد، دولتش نابود گردد.

١٨٧٠. امام على ٧: بدترين روش مديريت، ستمگرى است.

١٨٧١. امام على ٧: آن كه در مملكتدارى ستمگرى كند، مردمان، نابودى‌اش را آرزو كنند.

١٨٧٢. امام على ٧: ستمِ ستمگر، او را به نابودى كشانَد.

١٨٧٣. امام على ٧: آن كه ستمگرى كند، ستمش او را نابود سازد.