دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٩ - ٥/ ٤ حرص

اى وصىّ پيامبر! ما نسبت به حق‌

به مانند طراوت بامدادانيم.

قبيله اوس و خزرج را در ميدان‌هاى ستيز و نبرد

به نيزه و تير، بگير.

از ما نيست آن كه به خاطر خدا دوستدار تو نباشد

و بر طريق هدايت و رستگارى قرار ندارد.

٢٠٢٣. امام على ٧ در سخنرانى‌اش به هنگام حركت كردن براى جنگ با بصريان، در نكوهش كسانى كه عليه ايشان دست به شورش زدند: مرا با قريش چه كار؟ به خدا سوگند، با آنان در حال كفرشان جنگيدم و اينك، در حال فريب‌خوردگى‌شان هم با آنان مى‌جنگم. به درستى كه من ديروز همراه آنان بودم، چنان كه امروز همراه آنانم.

به خدا سوگند، انتقام قريش از ما جز بدان جهت نيست كه خداوند، ما را بر آنان برگزيد و ما، آنان را در حوزه آيين خود داخل كرديم. پس آنان چنان‌اند كه آن شاعر جاهلى گفته است:

به جان خودم سوگند كه صبحگاهان‌

نوشيدنى‌ات شير خالص بود و خوراكت كره و خرماى بى‌هسته.

اين مقام بلند را به تو بخشيديم و تو لايق مقام رفيع نبودى‌

ما بوديم كه گِرد تو را با اسبان و نيزه‌ها گرفتيم.

ر. ك: ج ٣ ص ٥٧٣ (دشوارى پاره‌اى اصلاحات).

ج ٩ ص ١٣١ (خليل بن احمد).

٥/ ٤

حرص‌

٢٠٢٤. الأمالى، طوسى به نقل از مالك بن اوس: [على ٧‌] به دنبال طلحه و زبير فرستاد و آنان را فرا خواند. پس به آنان فرمود: «آيا شما دو نفر از روى ميل و بدون اكراه به سراغ من نيامديد و با من بيعت نكرديد؟ پس [در حكومت من‌] چه چيز را ناروا ديديد؟ آيا در داورى ستم كردم يا بيت المال را به خود اختصاص دادم؟».

گفتند: نه.

فرمود: «آيا مرا در كارى مربوط به مسلمانان فرا خوانديد و كوتاهى كردم؟».

گفتند: پناه بر خدا!