دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٥ - ٦/ ١ به پا داشتن عدالت

١٥٧١. امام على ٧: اين است آنچه بنده خدا على، پيشواى مؤمنان، با محمد بن ابى بكر عهد كرده است، هنگامى كه او را به ولايت مصر گمارد. دستور داد او را به پرواى از خدا و پيروى از او در نهان و آشكار، و ترس از خداوند در پنهان و آشكار، و به نرمى با مسلمانان، و درشتى با بدكاران، و به عدالت با اهل ذمّه، و رعايت انصاف با ستمديده و سختگيرى با ستمگر، و به گذشت از مردم و نيكى بر آنان، هرچه بتواند؛ و خداوند، نيكوكاران را پاداش دهد و مجرمان را كيفر كند.

١٥٧٢. امام على ٧ در سفارش‌نامه‌اش به محمد بن ابى بكر، هنگامى كه حكومت مصر را بر عهده‌اش نهاد: با آنان، فروتن باش و نرم خو و گشاده‌رو، و ميان آنان، برابرى روا دار در نگريستن با گوشه چشم يا خيره شدن، تا بزرگانْ در تو طمعِ ستم بر ناتوانان نبندند و ناتوانان، از عدالتت نااميد نشوند؛ چرا كه خداوند متعال مى‌پرسد از شما بندگان، از كارهاى كوچك و بزرگ و آشكار و پنهان. اگر كيفر دهد، پس شما ستمكارتريد، و اگر ببخشد، او بزرگوارتر است.

١٥٧٣. امام على ٧ از سخنش به هنگامى كه بر برابرى در بخشش، سرزنش شد: آيا مرا دستور مى‌دهيد كه پيروزى را با ستم، درباره آن كه زمامدار اويم، بجويم؟ به خداوند كه نپذيرم تا جهان، سرآيد و ستاره‌اى در آسمان، در پى ستاره‌اى درآيد! اگر مال از آنِ من بود، ميان آنها برابر تقسيم مى‌كردم، چه رسد كه مال، مالِ خداوند است.

١٥٧٤. امام على ٧: به خدا سوگند، اگر شب را بر بوته‌هاى خاردار به سر كنم و دربندهاى آهنين، كشيده شوم، برايم دوست‌داشتنى‌تر است كه خدا و رسولش را در روز رستاخيزْ ملاقات كنم، به عنوان ستمگر بر بعضى بندگان و غصب‌كننده اندكى از مال دنيا؛ و چگونه ستم روا دارم بر كسى، براى جانى كه به سرعت به سوى نابودى در حركت است و ماندنش در خاك، طولانى؟!