دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٥ - ٥/ ٤ حرص

آنان محاسبه كردند و دريافتند كه به هريك از مسلمانان، سه دينار مى‌رسد. پس آن را به مردم دادند. آن گاه طلحه و زبير با پسرانشان آمدند. به هريك از آنان نيز سه دينار بخشيدند. طلحه و زبير گفتند: عمر، اين چنين به ما نمى‌داد. آيا اين كار را خودسرانه مى‌كنيد يا دستور پيشوايتان است؟

گفتند: امير مؤمنان به ما اين چنين دستور داد.

طلحه و زبير، نزد على ٧ رفتند و او را بر سرِ يكى از زمين‌هايش زير آفتاب يافتند كه بر كارگرى كه در حضورش كار مى‌كرد، نظارت داشت.

گفتند: مايلى به سايه برويم؟

فرمود: «آرى».

آن گاه به وى گفتند: ما سراغ كارگزارانت در تقسيم اين غنيمت رفتيم و آنان، به اندازه ديگر مردم به ما بخشيدند؟

فرمود: «و شما چه مى‌خواهيد؟».

گفتند: عُمر، اين چنين به ما نمى‌بخشيد.

فرمود: «پيامبر خدا، چگونه به شما مى‌بخشيد؟».

ساكت شدند.

آن گاه فرمود: «آيا پيامبر خدا به طور برابر و بدون زيادى بين مسلمانان تقسيم نمى‌كرد؟».

گفتند: چرا.

فرمود: «به نظرتان روش پيامبر خدا براى پيروى شايسته‌تر است يا روش عمر؟».

گفتند: روش پيامبر خدا؛ ولى اى اميرمؤمنان! ما داراى سابقه، دارايى و خويشاوندى هستيم. اگر مى‌توانى ما را با مردمْ برابر نكنى، چنين كن.

فرمود: «سابقه شما بيشتر است يا من؟».

گفتند: سابقه تو.

فرمود: «خويشاوندى شما نزديك‌تر است يا خويشاوندى من؟».

گفتند: خويشاوندى تو.

فرمود: «بى‌نيازى شما بيشتر است يا من؟».

گفتند: تو اى امير مؤمنان! بى‌نيازترى.