دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧١ - ١٠/ ٣ ٤ وفا به پيمان

آن كه براى مردمان، حريم نگه دارد، آنان [نيز] برايش احترام قائل شوند

و آن كه مردمان را تحقير كند، احترامى نخواهد داشت».

١٠/ ٣ ـ ٤

وفا به پيمان‌

١٩١٩. امام على ٧: اى مردم! به درستى كه وفا، همزاد راستى است، و هيچ سپرى بازدارنده‌تر از آن نمى‌شناسم. آن كه از چگونگى رستاخيزْ آگاه شود، دغلكارى نكند. در زمانه‌اى به سر مى‌بريم كه بسيارى از مردمان، دغلكارى را زيركى دانسته‌اند و نادانان، آنها را چاره‌انديشى خوانند.

١٩٢٠. امام على ٧: برترين [خصلت‌] مسلمانى، وفا به پيمان‌هاست.

١٩٢١. امام على ٧ در سفارش‌نامه‌اش به مالك اشتر: اگر با دشمنت پيمانى بستى يا به او امان دادى، به عهد خويش وفا كن و آنچه بر ذمّه دارى، ادا نما، و خود را چون سپرى، برابرِ پيمانت قرار ده؛ چرا كه مردم، بر هيچ چيز از واجب‌هاى خدا، همچون بزرگ شمردن وفاى به عهد، سختْ هم‌داستان نباشند، با هواهايى گونه‌گون و رأى‌هاى مخالف يكديگر كه دارند؛ و مشركان نيز جدا از مسلمانان، وفاى به عهد را لازم مى‌شمردند، بدان جهت كه زيانِ فرجام ناگوار پيمان شكنى را به دوش كشيدند. پس در آنچه به عهده گرفته‌اى، خيانت مكن و پيمانى را كه بسته‌اى، مشكن، و دشمنت را مفريب كه جز نادانِ بدبخت، بر خدا جرئت نورزد، و خداوند، پيمان و ذمّه خود را امانى قرار داده، و از روى رحمت خويش آن را ميان‌