پس اشعث، اموال را آورد و امام، آنها را از او گرفت و در بيت المال قرار داد. [اين جستجو و پيگيرى را] نسبت به كارگزاران عثمان، پى گرفت و هر چه از ثروت‌در دستشان بود، باز ستاند و در آنچه از ميان برده بودند، آنها را ضامن كرد.

١٤١١. الفصول المهمة از سوده دختر عماره همدانيه كه پس از مرگ على ٧ بر معاويه وارد شد، گزارش شده: معاويه شروع به سرزنش او كرد، به سبب كنايه‌هايش بر معاويه در ايّام جنگ صفين. سپس به سوده گفت: نياز تو چيست؟

سوده گفت: به درستى كه خداوند از تو درباره امور مسلمانان و آنچه به تو واگذارده، پرسشگر است. همواره از سوى تو كسى نزد ما مى‌آيد كه مقامت را بزرگ مى‌شمارد، اقتدار تو را مى‌گستراند، ما را مانند خوشه گندم، درو مى‌كند، و چون اسپند مى‌كوبد و خوار مى‌كند و مرگ را به ما مى‌چشانَد. اين بُسر بن ارطاه است كه به سوى ما آمد، مردان ما را كشت و ثروت‌هاى ما را گرفت. اگر سرسپارى نبود، عزّت و سربلندى در ميان ما حاكم بود. پس اگر او را عزل كنى، تو را سپاس گوييم؛ وگرنه، به خداوند شِكوه بريم.

معاويه گفت: مرا منظور دارى و تهديد مى‌كنى؟! تصميم گرفته‌ام تو را بر شتر سركش سوار كنم و به سوى بُسر برگردانم تا فرمانش را درباره تو به اجرا گذارد.

سوده خاموش شد و چنين سرود:

درود خداوند بر بدنى كه قبر، او را در برگرفت‌

و عدالت در آن قبر، دفن شد.

او با حقيقت، هم‌قسم شد و چيزى را جايگزين آن نمى‌كرد

او با ايمان و حقيقت، همراه بود.

معاويه پرسيد: اين شخص كيست اى سوده؟

سوده گفت: به خدا سوگند، اين امير مؤمنان على بن ابى طالب ٧ است. نزد او آمدم تا درباره مردى كه او را سرپرست [گرفتن‌] ماليات‌ها كرده بوده و ستم كرده بود، گفتگو كنم. او را ايستاده يافتم كه قصد نماز [خواندن‌] داشت. وقتى مرا ديد، باز ايستاد و با روى گشاده و مهر و مدارا به سوى من آمد و گفت: خواسته‌اى دارى؟

گفتم: بلى؛ و جريان را به وى گفتم.

گريست و گفت: «بار خدايا! تو گواهى كه من به آنها فرمان ستمگرى بر بندگانت و رها كردن حقوق تو را ندادم». آن‌گاه از جيب خود، قطعه‌اى چرم درآورد و در آن چنين نوشت: