دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٣ - ٧/ ١٢ جايگاه مصلحت نظام اسلامى در صدور حكم

١٦٧٣. ربيع الأبرار: مردى از على ٧ نزد عمر شكايت كرد، در حالى كه على ٧ نشسته بود. عمر به وى رو كرد و گفت: اى ابوالحسن! برخيز و نزد طرف دعوايت بنشين. على ٧ برخاست و در كنار طرفِ دعوايش نشست و آن دو با يكديگر، بحث و گفتگو كردند و آن مرد، مراجعت كرد و على ٧ بر جاى خود بازگشت.

عمر، چهره او را دگرگون يافت و پرسيد: اى ابوالحسن! چرا تو را دگرگون مى‌بينم؟ آيا از آنچه اتفاق افتاد، ناراحتى؟

فرمود: «بلى».

گفت: چرا؟

فرمود: «مرا در حضور طرف دعوا با كنيه صدا زدى. چرا نگفتى:" يا على! برخيز و در كنار طرف دعوايت بنشين"؟».

عمر، سر على ٧ را گرفت و ميان دو چشمانش را بوسيد. سپس گفت: پدرم فداى تو باد! خداوند به واسطه شما ما را هدايت كرد و به وسيله شما ما را از تاريكى‌ها به سوى روشنى بُرد.

٧/ ١٢

جايگاه مصلحت نظام اسلامى در صدور حكم‌

١٦٧٤. الغارات به نقل از شريح: على ٧ نزد من فرستاد كه همان‌گونه كه در گذشته قضاوت مى‌كردى، قضاوت كن تا وحدت و هماهنگى امور مردم، حفظ شود.

١٦٧٥. شرح نهج البلاغة در شرح سخن على ٧ كه «اگر پاهايم در اين لغزشگاه استوار مانَد، امورى را دگرگون سازم» گويد: ترديدى نداريم كه او در پاره‌اى احكام شرعى و رخدادها به سويى مى‌رفت كه با اقوال صحابيان مخالف بود، مانند بريدن دست‌