دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٩ - ١٠/ ٣ ٣ پرهيز از دشمنى

١٩١٠. امام على ٧: با يكديگر دشمنى مكنيد كه زداينده [ى ايمان‌] است.

١٩١١. امام على ٧: اوج نادانى، دشمنى با مردم است.

١٩١٢. امام على ٧: از انتخاب‌هاى ناشايست است: كشمكش كردن با همتايان، و دشمنى ورزيدن با مردمان.

١٩١٣. امام على ٧: آن كه با مردمْ ستيز كند، با او دشمنى شود.

١٩١٤. امام على ٧: دنيا بر دشمنان يكديگر، تنگ است.

١٩١٥. امام على ٧: دشمنى كردن با مردان از خصلت‌هاى مردم نادان است.

١٩١٦. امام على ٧: بر شما باد پيوند و هماهنگى با يكديگر، و بپرهيزيد از جدايى و دورى.

١٩١٧. امام على ٧: يك دشمن [هم‌] بسيار است.

١٩١٨. امام على ٧: «فرزندانم! بپرهيزيد از دشمنى با مردمان؛ چرا كه آنان، از دو دسته خارج نيستند: خردمندى كه با شما حيله ورزد، يا نادانى كه به سرعت با شما تلافى كند. سخن، نَر است و پاسخ، مادينه. هرگاه نر و ماده جمع گردند، قهرا نتيجه‌اى [حاصل‌] آيد».

سپس اين شعر را سرود:

«آبرومند، كسى است كه در پاسخ دادن، احتياط و حزم به خرج دهد

و آن كه با مردمان مدارا كند، به مقصد رسد.