دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧ - ٣/ ١١ ٤ عبد الله بن عباس

اين فريفته آرزومند، [اين خانه را] از كسى خريد كه اجَل، او را از جاى كنْد، به بهاى برون شدن از قناعتى كه مايه ارجمندى است و [به بهاى‌] وارد شدن در ذلّت و خوارى.

و زيانى كه اين مشترى، از خريد خانه در مى‌يابد، بر ناآرام كننده تن‌هاى پادشاهان و گيرنده جان‌هاى سركشان است و درهم ريزنده دولت فرعون‌هايى چون: كسرا، قيصر، تُبّع، حِمْيَر، و آن كس كه مال بر مال نهاد و افزون داشت و ساخت و برافراشت و بياراست و اندوخت و به گمان خويش، براى فرزند، مايه گذاشت، كه همگان را در جايگاه رسيدگى و حساب و محلّ پاداش و عقابْ روانه كند، آن‌گاه كه كار داورى به نهايت رسد، «و آن‌جاست كه تبهكاران، زيان كنند». بر اين سند، خِرد گواهى دهد، هرگاه از بندِ هوا و دلبستگى‌هاى دنيا بيرون رود».

٣/ ١١ ـ ٤

عبد اللّه بن عبّاس‌

١٤٠١. امام على ٧ از نامه‌اى كه به عبد اللّه بن عبّاس، كارگزارش در بصره نوشت: اى ابن عبّاس![١] خداى تو را بيامرزد! در آنچه بر دست و زبانت از خوبى و بدى جارى مى‌شود، درنگ كن. به درستى كه من و تو در اين امر، شريك هستيم. خود را در جايگاه خوش‌گمانى من قرار ده و ديدگاهم را نسبت به خودت سُست منما. والسلام!

[١]. در متن عربى حديث« ابو العبّاس» آمده است كه كُنيه« ابن عبّاس» است.