دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - ٥/ ٣ حسادت

٥/ ٣

حسادت‌

٢٠٢٢. الأمالى، مفيد به نقل از حسن بن سَلَمه: وقتى خبر حركت طلحه، زبير و عايشه از مكّه به سوى بصره به امير مؤمنان رسيد، ابو هيثم بن تيّهان به پا خاست و گفت: اى امير مؤمنان! حسد قريشيان نسبت به تو دو گونه است. نيكانشان بر فضيلت و برترى مقام تو رشك بَرند، و بدانِ آنها چنان حسد ورزيدند كه خداوند، اعمال آنان را تباه ساخت و گناهشان را سنگين كرد. آنها به برابرى با تو رضايت ندادند؛ بلكه خواستند بر تو پيشى گيرند؛ [ليكن‌] هدف، دست نيافتنى بود و مسابقه، آنان را فرو افكند. تو از خودِ قريش به آنان سزاوارترى. پيامبرِ آنان را در زندگى‌اش يارى رساندى و پس از مرگ، حق او را ادا نمودى. به خدا سوگند، آنان جز بر خويش ستم نكردند. اينك ما ياران و ياوران توايم. كارت را به ما بفرما. آن گاه چنين سرود:

به درستى كه گروهى بر تو ستم كردند و فريبكارى نمودند

و در عيبجويى، كارهاى زشتى را به تو نسبت دادند.

به حقيقت كه در تو به اندازه بال مگسى‌

بلكه يكْ دهمِ بال مگس، عيب نيست.

در تو نعمت الهى را مشاهده كردند

و بزرگوارى‌اى كه شاخ گردنكشان را درهم مى‌شكند

و نيز پيشوايى را ديدند كه كارها به سويش باز مى‌گردد

و افسارى كه اسب چموش را رام مى‌كند.

حاكمى را [مشاهده كردند] كه پيشوايى در او جمع شده‌

و هاشمى‌اى كه گستره سرزمين مكّه از آنِ اوست.

بر آنچه از جانب خدا به سوى تو آمد، حسد ورزيدند

و با دل‌هايى زخمى‌

و جان‌هايى كه چون جام كينه‌اى بر ضد خوبى‌هاست‌

از سرِ شقاوت و پليدى با تو دشمنى كردند.

پنهان كننده [ى دشمنى‌] كه ابرهاى غيبى پنهانش مى‌كنند

و آن كه آشكارا اظهار دشمنى مى‌كند.