دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٣ - ز كمك كردن به ناتوان

بر ما و عطاى بزرگش! «پاك است كسى كه اين را براى ما رام كرد؛ و [گرنه،] ما را ياراى [رام ساختن‌] آنها نبود، و به راستى كه ما به سوى پروردگارمان بازخواهيم گشت»».

آن‌گاه رو به قبله مى‌كرد و دستانش را به سوى خدا بالا مى‌برد و مى‌گفت: «بار خدايا! به سوى تو گام‌ها برداشته شد و بدن‌ها خسته گشت و دل‌ها به تو متوجّه شد و دست‌ها بلند شد و ديدگان، تيز شدند. «پروردگارا! ميان ما و قوم ما به حق گشايش ده كه تو بهترين گشايش‌دهندگانى!». به بركت الهى حركت كنيد!».

آن‌گاه مى‌گفت: «خدا بزرگ‌تر است! خدا بزرگ‌تر است! خدايى جز خداى يگانه نيست و خدا بزرگ‌تر است! اى خدا! اى يگانه! اى بى‌نياز! اى پروردگار محمّد! «به نام خداوند بخشنده مهربان! توان و نيرويى جز از خداى برتر و بزرگ نيست! ستايشْ خدايى را كه پروردگار جهانيان است! مهربان و بخشنده و صاحبِ روز جزاست. تنها تو را مى‌پرستيم و تنها از تو يارى مى‌جوييم». بار خدايا! ستم ستمگران را از ما بازدار!».

اين، شعار على ٧ در صفّين بود.

و آغاز كردن نبرد بعد از ظهر

١٧٩٥. امام صادق ٧: اميرمؤمنان كه درود خدا بر او باد، پيكار نمى‌كرد، مگر بعد از ظهر و مى‌فرمود: «در اين هنگام، درهاى آسمان، گشوده مى‌شود، رحمت و مهربانى پذيرفته مى‌گردد، و پيروزى فرود مى‌آيد».

و مى‌فرمود: «اين زمان (عصر)، به شب نزديك‌تر است و مناسب‌تر است براى آن كه كشتارْ كم شود و جنگجو [از تعقيب دشمن‌] باز گردد، و شكست‌خوردگان، نجات يابند».

ز كمك كردن به ناتوان‌

١٧٩٦. امام على ٧ به يارانش در ميدان جنگ در صفّين فرمود: هريك از شما كه هنگام برخورد با دشمن، در خود دلاورى ديد و از يكى از برادرانش سُستى ديد، بايد از برادرش دفاع‌